Saturday, August 19, 2017

Μεταβλητές.


Μεταβλητές.

Μεταβλητές ιδέες. Μεταβλητές απόψεις. Μεταβλητές προτιμήσεις. Διαθέσεις, συνθήκες, εικόνες, αισθήσεις, τοποθεσίες, ιστορίες, στιγμές, μελωδίες, ουσίες, ορμόνες. Σώματα, πρόσωπα, αντικείμενα, ρήματα, λέξεις, χειρονομίες, τρόποι, κόποι, στόχοι, πλάνα και όνειρα. 
Μεταβλητοί γαλαξίες. 
Μεταβλητοί κόσμοι.
Μεταβλητές ζωές.

Τα πάντα ρέουν, σαν ποτάμι πάνω στο χώμα. Σαν ατελείωτοι κόκκοι άμμου σε μια απέραντη παραλία. Σαν αίμα σε ατελείωτες μικρές φλέβες. Όλα τόσο συνδεδεμένα, όλα τόσο αποκομμένα. 

Κι εγώ κι εσύ,
περαστικοί,
μεταβλητές.
Μεταβλητές γεμάτες πιθανότητες ανεξερεύνητες με μόνη πραγματικότητα το τώρα, με μόνη ανάμνηση το χθες, με μόνο μέλλον το αύριο. Μεταβλητές χωρίς πολλά περιθώρια για λάθη και σωστά, ενστικτώδη πλάσματα με ικανότητα σκέψης περισσότερη απ'όση αντέχουν. 

Κυνηγώντας, ένα ευ ζην.
Αποζητώντας αλήθεια και αγάπη.
Ελπίζοντας, σε μια υστεροφημία.

Όλα αποτυπωμένα σε μια γραμμή,
που δεν γουστάρει ευθείες.

Wednesday, August 2, 2017

"Πουλιά."


 " Κι όταν κάποτε ξυπνήσουμε

   και περάσουνε τα χρόνια,
   θα κοιτάξουμε πίσω μας
   και θα είμαστε πουλιά.
   
   Πουλιά, χαμένα
   σε κόκκινο ουρανό,
   παγιδευμένα, κάπου στο πριν και το μετά.
   Ελεύθερα, πλάι στου θανάτου το φως.
   
   Γεμάτα οργή, 
   γεμάτα αγάπη..."

Wednesday, July 26, 2017

Σαν κερί στην καταιγίδα.

Όταν απαιτείς, ίσως τελικά να πάρεις αυτό που απαιτείς, αλλά όχι αυτό που αξίζεις. Όταν ξέρεις τι αξίζεις, δεν θα χρειαστεί να απαιτήσεις το παραμικρό. Τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή έρχονται αβίαστα και απροσδόκητα. 
Καλά ή κακά.

Thursday, July 13, 2017

Ημερολόγια ζάλης.

Αυτός ο πόνος στο στήθος, πως σταματάει; Πες μου.
Πες μου και ορκίζομαι να σε πιστέψω.

Θέλω να σε ακούσω να μου ψιθυρίζεις παραμύθια στο αυτί, να με κοιτάξεις σαν φάρος στο σκοτάδι, να φιληθούμε σε κορυφές βουνών, να κολυμπήσουμε σε νερά ανεξερεύνητα.

Στο λιμάνι να αγαπηθούμε, να ανάψουμε φωτιές, σε ότι μας καίει την ψυχή, σε ότι μας δηλητηριάζει τον χρόνο.

Θέλω να πάψει το μαχαίρι, να πάψουν οι πυροβολισμοί, να το βουλώσουν όλοι και όλα. Και ας είναι για μια στιγμή μονάχα, θα το αντέξω.

Πες μου μόνο αυτό:
Πως σταματάει η καταιγίδα;
Που θα βρούμε το νησί του πουθενά που τόσο λαχταράμε;

Λες να υπάρχει η Ατλαντίδα; Λες να υπήρξαμε κι εμείς ποτέ;
Ή μήπως είναι όλα ένα όνειρο;

...ένα όνειρο που θα φύγει με την αυγή...

Μ'ακούς;

Monday, May 29, 2017

Αποδοχή.

29 Μάη 2017.
Το ρολόι γράφει 2.48 ΑΜ,

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι στο blog. Από τότε ένας ακόμα χρόνος έχει προστεθεί στο λογαριασμό μου, ένα ακόμη παράσημο. 23 λοιπόν και η ζωή κυλάει σαν ποτάμι μες στην κοιλάδα του χρόνου. Κι εγώ καίω ολόκληρος από δίψα για αυτή. Απλώνω το χέρι και πίνω απ'το ποτάμι.

Τι έχασα, τι έμαθα; Πολλά, μπορώ να πω με σιγουριά.

Όμως αυτό είναι και το όμορφο σε όλη αυτή την ατελείωτη λούπα που δεν σταματάει να δύει και να ανατέλλει: η πρόοδος. Το μόνο πράγμα που με κρατάει κινητοποιημένο και υγιή. Η γνώση πως όλα βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση εξέλιξης και ανάπτυξης. Ακόμα και σε φάσεις αλλαγής ή παρακμής, τίποτα δεν πάει χαμένο.

Βέβαια έχει να κάνει και με τον τρόπο που επιλέγεις να βλέπεις το ποτήρι. Μισό άδειο, ή μισό γεμάτο; Εγώ θα πω πως απλά βλέπω ένα ποτήρι, το περιεχόμενό του δεν έχει τόσο σημασία. Όσο υπάρχει το ποτήρι, θα υπάρχουν πιθανότητες. Όσο υπάρχουν πιθανότητες, θα υπάρχει χώρος για επαναστάσεις και έρωτες και τέχνη και ομορφιά στην κάθε της μορφή.

Ο μεγαλύτερος πόνος είναι αυτός που δεν νιώσαμε, ο μεγαλύτερος φόβος, αυτός που κατανοήσαμε πλήρως.

Μέσα στο στήθος καίει πυρκαγιά 
μες στο κεφάλι γρανάζια κουδουνίζουν.
Σπάσε φραγμούς και σύνορα.
Η ζωή συνεχίζεται.


Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δεν παραιτούνται,
σ'αυτούς που αγάπησα και μίσησα.
Σε αυτούς που η ζωή με έφερε στο δρόμο τους
σ'αυτούς που η ζωή με πήρε μακριά τους.

Με αγάπη
Χρήστος.