Wednesday, July 26, 2017

Σαν κερί στην καταιγίδα.

Όταν απαιτείς, ίσως τελικά να πάρεις αυτό που απαιτείς, αλλά όχι αυτό που αξίζεις. Όταν ξέρεις τι αξίζεις, δεν θα χρειαστεί να απαιτήσεις το παραμικρό. Τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή έρχονται αβίαστα και απροσδόκητα. 
Καλά ή κακά.

Thursday, July 13, 2017

Ημερολόγια ζάλης.

Αυτός ο πόνος στο στήθος, πως σταματάει; Πες μου.
Πες μου και ορκίζομαι να σε πιστέψω.

Θέλω να σε ακούσω να μου ψιθυρίζεις παραμύθια στο αυτί, να με κοιτάξεις σαν φάρος στο σκοτάδι, να φιληθούμε σε κορυφές βουνών, να κολυμπήσουμε σε νερά ανεξερεύνητα.

Στο λιμάνι να αγαπηθούμε, να ανάψουμε φωτιές, σε ότι μας καίει την ψυχή, σε ότι μας δηλητηριάζει τον χρόνο.

Θέλω να πάψει το μαχαίρι, να πάψουν οι πυροβολισμοί, να το βουλώσουν όλοι και όλα. Και ας είναι για μια στιγμή μονάχα, θα το αντέξω.

Πες μου μόνο αυτό:
Πως σταματάει η καταιγίδα;
Που θα βρούμε το νησί του πουθενά που τόσο λαχταράμε;

Λες να υπάρχει η Ατλαντίδα; Λες να υπήρξαμε κι εμείς ποτέ;
Ή μήπως είναι όλα ένα όνειρο;

...ένα όνειρο που θα φύγει με την αυγή...

Μ'ακούς;

Monday, May 29, 2017

Αποδοχή.

29 Μάη 2017.
Το ρολόι γράφει 2.48 ΑΜ,

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι στο blog. Από τότε ένας ακόμα χρόνος έχει προστεθεί στο λογαριασμό μου, ένα ακόμη παράσημο. 23 λοιπόν και η ζωή κυλάει σαν ποτάμι μες στην κοιλάδα του χρόνου. Κι εγώ καίω ολόκληρος από δίψα για αυτή. Απλώνω το χέρι και πίνω απ'το ποτάμι.

Τι έχασα, τι έμαθα; Πολλά, μπορώ να πω με σιγουριά.

Όμως αυτό είναι και το όμορφο σε όλη αυτή την ατελείωτη λούπα που δεν σταματάει να δύει και να ανατέλλει: η πρόοδος. Το μόνο πράγμα που με κρατάει κινητοποιημένο και υγιή. Η γνώση πως όλα βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση εξέλιξης και ανάπτυξης. Ακόμα και σε φάσεις αλλαγής ή παρακμής, τίποτα δεν πάει χαμένο.

Βέβαια έχει να κάνει και με τον τρόπο που επιλέγεις να βλέπεις το ποτήρι. Μισό άδειο, ή μισό γεμάτο; Εγώ θα πω πως απλά βλέπω ένα ποτήρι, το περιεχόμενό του δεν έχει τόσο σημασία. Όσο υπάρχει το ποτήρι, θα υπάρχουν πιθανότητες. Όσο υπάρχουν πιθανότητες, θα υπάρχει χώρος για επαναστάσεις και έρωτες και τέχνη και ομορφιά στην κάθε της μορφή.

Ο μεγαλύτερος πόνος είναι αυτός που δεν νιώσαμε, ο μεγαλύτερος φόβος, αυτός που κατανοήσαμε πλήρως.

Μέσα στο στήθος καίει πυρκαγιά 
μες στο κεφάλι γρανάζια κουδουνίζουν.
Σπάσε φραγμούς και σύνορα.
Η ζωή συνεχίζεται.


Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δεν παραιτούνται,
σ'αυτούς που αγάπησα και μίσησα.
Σε αυτούς που η ζωή με έφερε στο δρόμο τους
σ'αυτούς που η ζωή με πήρε μακριά τους.

Με αγάπη
Χρήστος.

Sunday, April 2, 2017

"Ένας πιτσιρικάς".

Ενήλικα παιδάκια. Γεμάτα ανοησία. 
Μην ανησυχείς, μικρά είναι, θα μάθουν. Ίσως τότε να είναι αργά, όμως θα μάθουν. Μια μέρα θα ξυπνήσουν και η ενηλικίωση θα βαρέσει φλέβα. Θα είναι μια μέρα δίχως αριθμούς και ημερομηνίες, 
όπου ο πυρετός θα λιώνει ατσάλι, 
ο χρόνος δεν θα υπάρχει. 
Μια μερά που μια ζωή θα μείνει πίσω και μια νέα θα ξεκινήσει. 

" - Ένας πιτσιρικάς."

Friday, March 10, 2017

Πρόσφυγες.

Δεν θυμάμαι πως και πότε.
Μόνο λευκά χαρτιά,
διάσπαρτα στο πέρασμα του χρόνου.
Λευκές σελίδες,
πρόσφυγες σε ξένο τόπο,
αναζητώντας λευτεριά,
πέρα απ'τον πόλεμο της θλίψης.