Τον σκότωσε η σιωπή.

Βρέθηκε σήμερα νεκρός. 

 Στα ήρεμα νερά της λίμνης που συνήθιζε να αγναντεύει με τις ώρες. Στα ίδια νερά που πρωτοαντίκρυσε τον εαυτό του όταν ξεκίνησε το ταξίδι του σαν φοιτητής.

Ο Βαγγέλης όμως δεν πέθανε σήμερα, ούτε χθες, ούτε καν πριν από έναν μήνα. Πέθαινε καθημερινά για καιρό. Λίγο λίγο τη φορά. Πέθαινε κάθε βράδυ πριν πάει για ύπνο και κάθε πρωί πριν ξεκινήσει τη μέρα του. Όλοι τον έβλεπαν που αιμορραγούσε, κανείς όμως δεν νοιάστηκε. Όλοι τον έβλεπαν να χάνεται όλο και περισσότερο στη δίνη του φόβου, κανείς όμως δεν τον τράβηξε. Όλοι ήξεραν τι του συμβαίνει, τι τον τρομάζει. Όλοι αυτοί που σήμερα παρακολουθούν σοκαρισμένοι στους δέκτες τους την ανακοίνωση για τον θάνατο του, όλοι. 

Και αναρωτιέμαι: άραγε ποιος σκότωσε πραγματικά τον Βαγγέλη; Αυτός που κρατούσε το μαχαίρι και έσυρε το κουφάρι του στον πάτο ή αυτός που έβλεπε και προτίμησε τη σιωπή; 

Το περιστατικό της συγκεκριμένης δολοφονίας δεν είναι πρωτοφανές, και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι και το τελευταίο. Μας θυμίζει όμως για άλλη μια φορά το πιο σημαντικό πράγμα που θα πρέπει να θυμόμαστε από τη στιγμή που βγαίνουμε από το σπίτι μας. Η κοινωνική μας ευθύνη υπερβαίνει την ατομική. 

Όταν κάποιος δολοφονεί τον γείτονά σου, δολοφονεί εσένα. Όταν κάποιος κλέβει και τρομοκρατεί τον συνάνθρωπό σου επιτίθεται εξίσου στη δική σου ελευθερία και αξιοπρέπεια. Όταν ο κάθε τσόγλανος και ο κάθε μαφιόζος δρα ανενόχλητος μπροστά στα μάτια σου ΕΣΥ και μόνον ΕΣΥ είσαι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα.

Αυτή τη στιγμή κάθομαι και κοιτάζω την φωτογραφία αυτού του παλικαριού και ταυτόχρονα παρατηρώ τις αντιδράσεις του κόσμου, στα διάφορα μέσα. Ένα ερώτημα μεγαλώνει όλο και περισσότερο όσο το αναλογίζομαι.

Έπρεπε κάποιος να σιωπήσει μια για πάντα, για να σπάσει επιτέλους η σιωπή;

Όταν ήμουνα μικρός.

Όταν ήμουνα μικρός.
Όταν ήμουνα μικρός.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον πως ήταν όταν ήμουνα μικρός. Δεν μπορώ να θυμηθώ πως ήταν να είσαι ανέμελος, να ζεις μέσα στην άγνοια και τη λήθη, ελεύθερος.

Μα γιατί πάλι λέω ψέματα στον εαυτό μου; Φυσικά και θυμάμαι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που συνεχώς μένω μισός τέτοιες ώρες. Επιστρέφω πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Όμως αλήθεια δεν θυμάμαι το αίσθημα που είχα τότε, μόνο εικόνες, φευγαλέες εικόνες. Από την άλλη ίσως πάλι, δεν θέλω να θυμάμαι. Με πονάει.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες πάνω από την οθόνη του υπολογιστή μου. Εμένα, την οικογένεια μου, τις αναμνήσεις μου. Μετά από λίγο κοιτάζω πίσω στο σήμερα και βλέπω άγνωστες φιγούρες. Μια οικογένεια που γερνάει. Που λεπτό το λεπτό μου τροφοδοτεί έναν ασυνείδητο τρόμο. Έναν άγνωστο εαυτό, που παλεύει για λίγη ζωή μέσα σε μια θάλασσα θανάτου. Έναν εαυτό γεμάτο πληγές και φόβους. Αυτό είναι άραγε η ζωή; Να παλεύεις με θεούς και δαίμονες, μόνο για να φτάσεις να κοιτάζεις έναν άδειο καθρέφτη; Να κοιτάζεις έναν άδειο ουρανό;

Ίσως να μην είναι όλα τόσο μαύρα όσο νομίζω τέτοιες ώρες. Ίσως όμως και να είναι. Είναι αλήθεια πως ο οργανισμός δεν δουλεύει όπως πρέπει αφού πέσει το σκοτάδι. Όμως τέλος πάντων τι είναι αλήθεια και τι όχι; Ίσως πάλι, ο διαχωρισμός αλήθεια. ψέμα να μην υφίσταται. Να είναι ένα μοιραίο λάθος. Ίσως στην τελική είναι λίγο απ'όλα. Όλα λίγο πολύ, καταδικασμένα να ορίζουν και να ορίζονται μέσα στο φως της άγνοιας.

Βέβαια υπάρχουν και αυτά. Η σκέψη ενός φίλου, το δάκρυ μιας μητέρας, το γλυκό φιλί ενός αξέχαστου, φλογερού έρωτα. Όλα αυτά που δεν μπορώ να ξεχάσω όσο και αν ώρες ώρες θα το θελα.

Ίσως τελικά αυτό το παραμύθι να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια μεγάλη αντίφαση. Ένα κολάζ μικρών στιγμών ατέρμονης θλίψης σε ένα αιώνιο καλοκαίρι μεγάλων συναισθημάτων.

https://www.youtube.com/watch?v=wCplpUV8PcQ

Another Soldier of Fortune.

"This is your life and it's ending one minute at a time."

«The moment i first heard that phrase i felt a pain growing up inside my chest. An intense, unbearable pain. The clock is ticking. I'm losing control. I'm losing my spirit, my own self. I feel nothing, and everything at the same time. I'm afraid. 

I'm afraid of all the illusions, all the lies and deceit. I'm afraid of the constant violence i experience, both physical and mental. I'm afraid of all the same old mistakes. The constant war inside my head. But most importantly, i'm afraid of the war outside of it. 

Everyday this battle rages on, everyday i'm hanging between the two sides of the same coin. On the one side there is hope, strength and wisdom. On the other only anger, pain and darkness. The coin flips in the air and slowly lands on the ground at the end of the day. There's not a lot to say at that time. My hate, my anger, my dissapointment. They always win. Their power over me is everlasting as it seems. 

And there's nothing that can save me from this horror. The only way to come out alive from this war, is to become a monster. Another fallen angel. 

Maybe that's my destiny. Maybe i'm forever bound, to fight this constant war between who i am and who i want and need to be. Maybe i'm nothing more than a soldier. A tired and wounded soldier.

I'm growing older. I'm losing hope. 

I'm becoming the thing. The one i hated.»

- The Soldier of Fortune.

https://www.youtube.com/watch?v=RKrNdxiBW3Y

Σιγαλιά.

Αναρωτιέται ακόμη 

γιατί ο κόσμος τον πονεί

και τον καλούν οι δρόμοι.

Αναρωτιέται μοναχός

στης σκέψης του το δάκρυ

αν είναι ο άνθρωπος αυτός

που έβρισκε την άκρη.

Μια μουσική ανάβει φως

του δίνει πάλι ουρανό

να ξεδιπλώσει μια κραυγή

απ'της ψυχής τα βάθη.

Μια ιστορία θα σου πει 

τώρα στην ύστατη στιγμή

που του ανοίγει την καρδιά 

και διώχνει το σκοτάδι.

Μα εγώ 

δεν ξέρω πια γιατί

να πολεμήσω την οργή.

Ξέρω μονάχα πως αυτή 

θα με οδηγήσει 

στη σιωπή.

Μα ξέρω μοναχά αυτό

το ένα και μοναδικό

πως θέλω μόνο 

να γευτώ

το πιο γλυκό το σ'αγαπώ...

Μια στιγμή 

Θα ονειρευτώ

Πως φεύγω πάλι απ'το κενό

Κάποτε ίσως να αξιωθώ.

Να δω τον κόσμο καθαρό.

Το Τίμημα της Σοφίας.

Το "Τίμημα της Σοφίας";; Σοβαρά τώρα, κάτι πιο έξυπνο δεν μπορούσα να σκεφτώ; Ακούγεται κάτι μεταξύ τίτλου τσόντας του '80 και βιβλίου του Άδωνη Γεωργιάδη. Κάτι τέτοιες ώρες που καταναλώνω άφθονες ποσότητες ληγμένου γάλακτος και το μυαλό μου αρχίζει και φραπεδιάζει, το δωμάτιο μυρίζει κυριολεκτικά καμένο, όχι Πάνο Καμένο, το άλλο, αυτό που έχει πάρει φωτιά (χαχαχα βρεε χιουμοράκιιι, νιώθω πολύ αστείος ξαφνικά...). 

....

....

....

....

Σκεφτόμουν λοιπόν τη ματαιότητα της ύπαρξης, όμως από την άλλη σκεφτόμουν σε αντιδιαστολή την ίδια την αρμονία και την λογική που την χαρακτηρίζει. Στην τελική είμαι μόνο 20 χρονών. Η ζωή τώρα αρχίζει (εκτός βέβαια αν με πατήσει καμιά νταλίκα, ή πνιγώ με κανένα σουβλάκι στις επόμενες ημέρες), σιγά σιγά, στιγμή τη στιγμή ανακαλύπτω και μια νέα πλευρά του κόσμου, μια ακόμη οπτική. Στο τέλος της μέρας όμως οι οπτικές δεν είναι και τόσο πολλές και τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και πιο κατηγοριοποιημένα απ΄όσο φαίνονται. Τόσο σε θέματα συμπεριφοράς όσο και σε θέματα προσωπικής ανάπτυξης και διαχείρισης. Όλα είναι απλά μαθηματικά (λες και ξέρω μαθηματικά). 

Δεν υπάρχει πλέον κάτι, γύρω από αυτό το ζήτημα που να μην έχει ειπωθεί. Είναι γνωστό πλέον για αυτούς που είναι και λίγο πιο διαβασμένοι και πεπειραμένοι, πως όλα είναι κωδικοποιημένα γύρω μας (κώδικας Da Vinchi και τα μυαλά ζαρτιέρες). Όχι απαραίτητα περίπλοκα, αλλά κωδικοποιημένα. Από τις πρώτες ακόμα οργανωμένες κοινωνίες του είδους μας, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη να δημιουργούν κώδικες και κανόνες για να διευκολύνουν τον τρόπο σκέψης και ζωής τους.  Κώδικες συμπεριφοράς, κώδικες ομιλίας, γραφής, κώδικες ντυσίματος, κινήσεων, τρόπων σκέψης, αποφάσεων κοκ. 

Μετά από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ύπαρξης στον πλανήτη όμως, ήρθαν στο προσκήνιο και οι πρώτοι άνθρωποι που κάθισαν και ασχολήθηκαν αλλά και άλλοι που αργότερα τελικά ερμήνευσαν πλήρως τους κώδικες αυτούς της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς και έδωσαν ουσιαστικές απαντήσεις (μάντεψε ποιος ήταν ο έξυπνος, όμορφος και καλλιεργημένος εξ αυτών). Πατέρες της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της γλωσσολογίας, της ψηφιακής τεχνολογίας, των φυσικών επιστημών, της κοινωνιολογίας, της τέχνης. Όλοι τους, ένας προς ένας κατέληξαν σε ένα κοινό συμπέρασμα. Πως αν μάθεις να διαβάζεις τον κάθε κώδικα και να τον κατανοείς τότε τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.  Βέβαια πολλοί προσπάθησαν να διαφοροποιηθούν και να δείξουν ότι είναι υπεράνω των κατεστημένων σημαινομένων (Οι λεγόμενοι Χιπστερς). Ανέκαθεν υπήρχε η αλτέρνατιβ τάση απέναντι στις σημασίες του κάθε κώδικα, ανάλογα την περίσταση. Γρήγορα όμως αποδείχτηκε πως απλά ήταν νέοι επινοημένοι κώδικες, χτισμένοι πάνω στους παλιούς. Κώδικες άκρως εξαρτώμενοι που χωρίς τους προκάτοχους τους δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, οπότε ακόμα και η εναλλακτική τάση απέναντι στην αποκωδικοποίηση του κάθε τομέα της ζωής, ούσα εξαρτώμενη, δεν είχε την δύναμη να αλλάξει συσχετισμούς (oooooh yeaaah!! Φάτε σκατά χιπστερς!). 

Ένιγουει, το τράβηξα πολύ το πράγμα. Εκεί που θέλω να καταλήξω λοιπόν είναι πως η γνώση είναι δύναμη και η απόλυτη δύναμη πηγάζει από την απόλυτη γνώση. Μόνο έτσι έχεις έλεγχο, μόνο έτσι είσαι πραγματικά ελεύθερος και ισχυρός (όσο σου επιτρέπει βέβαια η βλακεία και η ματαιότητα που χαρακτηρίζει τη ζωή, αυτή η μαλακία που ονομάζεται "τύχη", δυστυχώς η ευτυχώς υπάρχει και αυτή και κατάφερα και γεννήθηκα για αλλάξω τον κόσμο).

Πριν λοιπόν κατηγορήσεις κάποιον για χειραγώγηση τόσο εγκεφαλική όσο και συναισθηματική σκέψου. Κάθε μέρα όλοι σε ταΐζουν σκατά από παντού. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, λόγιοι, καλλιτέχνες, επιστήμονες, δάσκαλοι, πωλητές, φίλοι, εχθροί, γκόμενοι. γκόμενες, οικογένεια, κοινωνικές ομάδες, κατοικίδια, telemarketing, blogs (καλή ώρα) κλπ. Κι εσύ τι έχεις να πεις για όλο αυτό; Κλασσικές μαλακίες αποποίησης και ισοπέδωσης κάθε ατομικής ευθύνης. Τα ρίχνεις όλα στην τύχη και καθάρισες (το δείχνει άλλωστε και το ετήσιο εκκαθαριστικό της Λίτσας Πατέρα). Λοιπόν μάντεψε. Μάλλον όχι, μην μαντεύεις η άβουλη επιλογή δεν σε βοήθησε και πολύ προφανώς για να διαβάζεις ακόμα. 

Το μόνο πράγμα που αλλάζει τη ζωή σου είναι η γνώση. Μάθε να διαβάζεις τους κώδικες. Μάθε να γνωρίζεις, όχι να αναπαράγεις. Πριν το καταλάβεις η οπτική αλλάζει και η αντιμετώπιση απέναντι στα σκατά του καθενός είναι πολύ πιο λογική και ωφέλιμη (νομίζω...).

Η αρετή είναι γνώση. Το είπε και το κίνημα ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. Εσύ ακόμα να το καταλάβεις; 

(Μανούλα είμαι στη διαφήμιση ρε πούστη...)