Για σένα μικρή μου.

"Μετά από τόσο καιρό που έχω να αποτυπώσω τις σκέψεις μου εδώ, νιώθω και πάλι την ανάγκη να το κάνω. Είναι ανησυχητικό, πως το κάλεσμα προέρχεται για άλλη μια φορά από έναν άδικο χαμό μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό περιθώριο. Αναρωτιέμαι αν αυτός ήταν και ο σκοπός μου όταν ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο. Κινητοποίηση της σκέψης έλεγα. Παρηγοριά της ψυχής. Ίσως όμως να έκανα λάθος. Ίσως είναι περισσότερο, μια στάση διαμαρτυρίας. Μια ανάγκη καταγγελίας και εκτόνωσης. Ίσως απλά να αφήνω την καρδιά να επιβληθεί στη λογική. Λάθος μου, αλλά είμαι διατεθειμένος να το επαναλάβω ξανά και ξανά.

Δυστυχώς δεν έχω μέσα. Φράγκα, κονέ, πτυχία. Δεν έχω μέσα να αλλάξω πράγματα ο ίδιος, να ακουστώ όπως πρέπει. Δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε αστυνομικός. Δεν είμαι δικηγόρος ούτε δικαστής. Είμαι εν δυνάμει καλλιτέχνης και πάνω απ'όλα άνθρωπος. Και όπως όλοι οι άνθρωποι με συνείδηση (και πολλοί εν δυνάμει καλλιτέχνες) με τρώει το μεδούλι μου όταν γίνομαι μάρτυρας αποτρόπαιων εγκλημάτων. Ξεχνάω τη μαλακία μου, ξεχνάω την ηλικία μου, αλλάζω χαρακτήρα.

Για σένα μικρή μου."

Σήμερα επιβεβαιώθηκε, όπως όλοι περιμέναμε, ο θάνατος της 4χρονης Άννυς. Το κτήνος της ιστορίας ο ίδιος ο πατέρας της. Όταν το άκουσα στις μεσημεριανές ειδήσεις προσπάθησα να κατανοήσω τουλάχιστον τον λόγο, το κίνητρο. Μετά από λίγα λεπτά ένιωσα βλάκας και θυμωμένος. Φυσικά και δεν υπάρχει κίνητρο, δεν υπάρχει λογική. Δεν υπάρχει μυαλό και ψυχή σ'αυτό το σώμα. Μόνο σκοτάδι. Απέραντο και κατάμαυρο σκότος.

Δεν ανησυχώ γιαυτόν. Η φυλακή έχει τους δικούς της νόμους. Νιώθω όμως πως ακόμα και η κόλαση δεν είναι αρκετή. Καμία δικαιοσύνη σε αυτή τη ζωή δεν είναι αρκετή. Μόνο αυτή που επιβάλλει ο χρόνος. Ίσως ο χρόνος τελικά να ήταν φιλεύσπλαχνος.

Η Άννυ θα μείνει για πάντα παιδί. Θα παίζει με άλλα παιδιά της ηλικίας της, αλλού, ελεύθερη. Θα ζήσει διαφορετικά, χωρίς να νιώσει άλλον πόνο. Χωρίς να δει περισσότερα.

Σκέψεις παρηγοριάς και δικαιοσύνης.

Αλίμονο σε εμάς που μένουμε πίσω.

Τον σκότωσε η σιωπή.

Βρέθηκε σήμερα νεκρός. 

 Στα ήρεμα νερά της λίμνης που συνήθιζε να αγναντεύει με τις ώρες. Στα ίδια νερά που πρωτοαντίκρυσε τον εαυτό του όταν ξεκίνησε το ταξίδι του σαν φοιτητής.

Ο Βαγγέλης όμως δεν πέθανε σήμερα, ούτε χθες, ούτε καν πριν από έναν μήνα. Πέθαινε καθημερινά για καιρό. Λίγο λίγο τη φορά. Πέθαινε κάθε βράδυ πριν πάει για ύπνο και κάθε πρωί πριν ξεκινήσει τη μέρα του. Όλοι τον έβλεπαν που αιμορραγούσε, κανείς όμως δεν νοιάστηκε. Όλοι τον έβλεπαν να χάνεται όλο και περισσότερο στη δίνη του φόβου, κανείς όμως δεν τον τράβηξε. Όλοι ήξεραν τι του συμβαίνει, τι τον τρομάζει. Όλοι αυτοί που σήμερα παρακολουθούν σοκαρισμένοι στους δέκτες τους την ανακοίνωση για τον θάνατο του, όλοι. 

Και αναρωτιέμαι: άραγε ποιος σκότωσε πραγματικά τον Βαγγέλη; Αυτός που κρατούσε το μαχαίρι και έσυρε το κουφάρι του στον πάτο ή αυτός που έβλεπε και προτίμησε τη σιωπή; 

Το περιστατικό της συγκεκριμένης δολοφονίας δεν είναι πρωτοφανές, και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι και το τελευταίο. Μας θυμίζει όμως για άλλη μια φορά το πιο σημαντικό πράγμα που θα πρέπει να θυμόμαστε από τη στιγμή που βγαίνουμε από το σπίτι μας. Η κοινωνική μας ευθύνη υπερβαίνει την ατομική. 

Όταν κάποιος δολοφονεί τον γείτονά σου, δολοφονεί εσένα. Όταν κάποιος κλέβει και τρομοκρατεί τον συνάνθρωπό σου επιτίθεται εξίσου στη δική σου ελευθερία και αξιοπρέπεια. Όταν ο κάθε τσόγλανος και ο κάθε μαφιόζος δρα ανενόχλητος μπροστά στα μάτια σου ΕΣΥ και μόνον ΕΣΥ είσαι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα.

Αυτή τη στιγμή κάθομαι και κοιτάζω την φωτογραφία αυτού του παλικαριού και ταυτόχρονα παρατηρώ τις αντιδράσεις του κόσμου, στα διάφορα μέσα. Ένα ερώτημα μεγαλώνει όλο και περισσότερο όσο το αναλογίζομαι.

Έπρεπε κάποιος να σιωπήσει μια για πάντα, για να σπάσει επιτέλους η σιωπή;

Όταν ήμουνα μικρός.

Όταν ήμουνα μικρός.
Όταν ήμουνα μικρός.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον πως ήταν όταν ήμουνα μικρός. Δεν μπορώ να θυμηθώ πως ήταν να είσαι ανέμελος, να ζεις μέσα στην άγνοια και τη λήθη, ελεύθερος.

Μα γιατί πάλι λέω ψέματα στον εαυτό μου; Φυσικά και θυμάμαι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που συνεχώς μένω μισός τέτοιες ώρες. Επιστρέφω πίσω σε εκείνα τα χρόνια. Όμως αλήθεια δεν θυμάμαι το αίσθημα που είχα τότε, μόνο εικόνες, φευγαλέες εικόνες. Από την άλλη ίσως πάλι, δεν θέλω να θυμάμαι. Με πονάει.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες πάνω από την οθόνη του υπολογιστή μου. Εμένα, την οικογένεια μου, τις αναμνήσεις μου. Μετά από λίγο κοιτάζω πίσω στο σήμερα και βλέπω άγνωστες φιγούρες. Μια οικογένεια που γερνάει. Που λεπτό το λεπτό μου τροφοδοτεί έναν ασυνείδητο τρόμο. Έναν άγνωστο εαυτό, που παλεύει για λίγη ζωή μέσα σε μια θάλασσα θανάτου. Έναν εαυτό γεμάτο πληγές και φόβους. Αυτό είναι άραγε η ζωή; Να παλεύεις με θεούς και δαίμονες, μόνο για να φτάσεις να κοιτάζεις έναν άδειο καθρέφτη; Να κοιτάζεις έναν άδειο ουρανό;

Ίσως να μην είναι όλα τόσο μαύρα όσο νομίζω τέτοιες ώρες. Ίσως όμως και να είναι. Είναι αλήθεια πως ο οργανισμός δεν δουλεύει όπως πρέπει αφού πέσει το σκοτάδι. Όμως τέλος πάντων τι είναι αλήθεια και τι όχι; Ίσως πάλι, ο διαχωρισμός αλήθεια. ψέμα να μην υφίσταται. Να είναι ένα μοιραίο λάθος. Ίσως στην τελική είναι λίγο απ'όλα. Όλα λίγο πολύ, καταδικασμένα να ορίζουν και να ορίζονται μέσα στο φως της άγνοιας.

Βέβαια υπάρχουν και αυτά. Η σκέψη ενός φίλου, το δάκρυ μιας μητέρας, το γλυκό φιλί ενός αξέχαστου, φλογερού έρωτα. Όλα αυτά που δεν μπορώ να ξεχάσω όσο και αν ώρες ώρες θα το θελα.

Ίσως τελικά αυτό το παραμύθι να μην είναι τίποτα παραπάνω από μια μεγάλη αντίφαση. Ένα κολάζ μικρών στιγμών ατέρμονης θλίψης σε ένα αιώνιο καλοκαίρι μεγάλων συναισθημάτων.

https://www.youtube.com/watch?v=wCplpUV8PcQ

Another Soldier of Fortune.

"This is your life and it's ending one minute at a time."

«The moment i first heard that phrase i felt a pain growing up inside my chest. An intense, unbearable pain. The clock is ticking. I'm losing control. I'm losing my spirit, my own self. I feel nothing, and everything at the same time. I'm afraid. 

I'm afraid of all the illusions, all the lies and deceit. I'm afraid of the constant violence i experience, both physical and mental. I'm afraid of all the same old mistakes. The constant war inside my head. But most importantly, i'm afraid of the war outside of it. 

Everyday this battle rages on, everyday i'm hanging between the two sides of the same coin. On the one side there is hope, strength and wisdom. On the other only anger, pain and darkness. The coin flips in the air and slowly lands on the ground at the end of the day. There's not a lot to say at that time. My hate, my anger, my dissapointment. They always win. Their power over me is everlasting as it seems. 

And there's nothing that can save me from this horror. The only way to come out alive from this war, is to become a monster. Another fallen angel. 

Maybe that's my destiny. Maybe i'm forever bound, to fight this constant war between who i am and who i want and need to be. Maybe i'm nothing more than a soldier. A tired and wounded soldier.

I'm growing older. I'm losing hope. 

I'm becoming the thing. The one i hated.»

- The Soldier of Fortune.

https://www.youtube.com/watch?v=RKrNdxiBW3Y

Σιγαλιά.

Αναρωτιέται ακόμη 

γιατί ο κόσμος τον πονεί

και τον καλούν οι δρόμοι.

Αναρωτιέται μοναχός

στης σκέψης του το δάκρυ

αν είναι ο άνθρωπος αυτός

που έβρισκε την άκρη.

Μια μουσική ανάβει φως

του δίνει πάλι ουρανό

να ξεδιπλώσει μια κραυγή

απ'της ψυχής τα βάθη.

Μια ιστορία θα σου πει 

τώρα στην ύστατη στιγμή

που του ανοίγει την καρδιά 

και διώχνει το σκοτάδι.

Μα εγώ 

δεν ξέρω πια γιατί

να πολεμήσω την οργή.

Ξέρω μονάχα πως αυτή 

θα με οδηγήσει 

στη σιωπή.

Μα ξέρω μοναχά αυτό

το ένα και μοναδικό

πως θέλω μόνο 

να γευτώ

το πιο γλυκό το σ'αγαπώ...

Μια στιγμή 

Θα ονειρευτώ

Πως φεύγω πάλι απ'το κενό

Κάποτε ίσως να αξιωθώ.

Να δω τον κόσμο καθαρό.