Ξανά.

Εδώ είμαι πάλι. Ξανά.

Ανοίγω τη σκέψη, πιάνω την ψηφιακή μου "πένα" και βγαίνω ξανά στον ωκεανό του διαδυκτίου.

Γιατί έφυγα; Γιατί κουράστηκα να γράφω για αλλαγές και όλα να μένουν ίδια.
Γιατί γύρισα; Γιατί κουράστηκα να μη γράφω για αλλαγές ενώ δεν μένω ίδιος.

Ξέρεις δεν ξέρεις, πρέπει να μιλάς, να ανοίγεις διαλόγους με όσους επιθυμούν. Πες πες κάτι μένει... και ας κυνηγάμε την ουρά μας συνήθως.

"Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν".

Εδώ και περίπου έναν χρόνο που έκλεισα το blog και σταμάτησα να μιλάω για ότι θεωρώ σημαντικό, παρατήρησα, παρατήρησα προσεκτικά και η αίσθηση έγινε πλέον βεβαιότητα, η γνώση κρύβεται στη σιωπή.

Όσο περισσότερο ξέρεις να σιωπαίνεις, τόσο περισσότερο ξέρεις να ακούς.
Όσο περισσότερο ξέρεις να ακούς, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι στην σχεδόν υπεράνθρωπη αρετή της σοφίας. Στην τέχνη του "ευ ζείν".

Και γιατί να αποκτήσεις σοφία θα μου πεις; Σε τι ωφελεί η φιλοσοφία, η γνώση, όταν το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλέσει πόνο και ανασφάλεια;

Τι ωφελεί άραγε η ρημάδα; Και αν δεν είμαστε φτιαγμένοι να την αντέχουμε, γιατί την αναζητούμε; Γιατί δεν απορρίπτουμε μια και καλή τη συνειδειτότητα που μας βασανίζει;

Ίσως γιατί...
...γιατί...

Γιατί, το ίδιο το "Γιατί" είναι το μεγαλύτερο μεγαλούργημα της ύπαρξης.
Η αμφισβήτηση μας έφερε ως εδώ. Και είναι αυτή που θα μας οδηγεί πέρα, σε νέους ορίζοντες, για πάντα.

Αυτό το γιατί θα μας κάνει σοφότερους, την ύπαρξή μας πιο ουσιώδη, την ιστορία μας πιο συναρπαστική. Την δυστυχία πιο υποφερτή και την ελπίδα λιγότερο ουτοπική.

Γύρισα λοιπόν εδώ, παρέα με τα "γιατί" μου. Η έκρηξη θα γίνει τέχνη, η τέχνη καρπός και ο καρπός δέντρο, δέντρο συνείδησης και ευθύνης για τον καθένα μας. Μέχρι τότε έχουμε ανάγκη από ιστορίες όμως, "ανείπωτες" ιστορίες, μικρές ιστορίες, φιλοσοφική σκέψη και εσωτερικό διάλογο.

Και αυτό το blog αν και μια ακόμα σταγόνα στον ωκεανό, θα συνεχίσει αυτό του τον ρόλο, μέχρι το τέλος.

Σε ευχαριστώ που ήρθες.

Με εκτίμηση,
ένας άγνωστος παραμυθάς.

Στον Παράδεισο.

https://www.youtube.com/watch?v=ZCQ53pWxDcE

Πολλές ειδήσεις τελευταία. Κακές ειδήσεις. Δύσκολα χρόνια.

Κάθε φορά που ακούω, βλέπω ή αισθάνομαι πως κάποιος ή κάτι πεθαίνει και φεύγει για το μεγάλο ταξίδι στο "παντού και πουθενά", ηχεί στα αυτιά μου αυτή η μελωδία. Φαντάζομαι αυτό το "παντού και πουθενά" του "παραδείσου". Έξι λεπτά "αιωνιότητας". Αν υπάρχει σίγουρα έτσι πρέπει να ακούγεται... 

Στον παράδεισο, θα μυρίζει μέντα και λεμόνι και λεβάντα και χιλιάδες άλλα αρώματα που χώσαμε στα εργαστήρια προσπαθώντας να κάνουμε απορρυπαντικά. Απορρυπαντικά, ενάντια στην ρύπανση της φύσης μας, 

Στον παράδεισο, Η λογική θα βασιλεύει και η παραφροσύνη θα είναι έννοια άγνωστη. Όλοι θα είναι παιδιά που θα παίζουν ανέμελα έξω από το άγγιγμα του χρόνου και της φθοράς. Ούτε βόμβες, ούτε πείνα, ούτε φόβος. Κυρίως όχι φόβος. Καμία ανάμνηση του επίγειου "υπόγειου" παρελθόντος. Καμία οργή, καταπίεση και ανάγκη για επαναστάσεις. Κανένα δόγμα και σύνορο. Καμία μονάδα μέτρησης. Ένας τόπος φτιαγμένος από την ουτοπία της ανθρώπινης παράνοιας. Ένας τόπος για όλους και κανέναν. Η τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω ότι θα είναι. Αρμονία, δίχως πλήξη. Ανυπαρξία δίχως απληστία. Ισορροπία. 

Μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως, πρέπει να βγάλουμε άκρη εδώ. Που ξέρεις; Ίσως η "ουτοπία" να μην είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.

"Ελλάς Ελλήνων;"

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
της μάνας τους καμάρια
Αντίφα ρήσεις φασιστών
στου πύργου τα ντουβάρια.

Του Αλεξάνδρου η χώρα μια
του ΠΑΟΚ είναι η άλλη
η σύγχυση μες στο μαντρί
φέρνει τεράστια ζάλη.

Του Αχιλλέα, του Περικλή,
του Αλεξάνδρου οι γόνοι;
ή μήπως είμαστε απλά
της σκέψης δολοφόνοι;

Έθνος, θρησκεία καταγωγή
τα κάναμε μπουρδέλο
άρχοντες οι Αμερικανοί
κι εμείς τιμή καπέλο.

Για κυριαρχία Εθνική
μιλάμε παλικάρια
ενώ ο ένας του αλλουνού
του βγάζουμε τα μάτια

Ποια ιστορία, πολιτισμός
μας έχει απομείνει;
Ποιος είναι εν τέλει ο δεσμός
που Έλληνα σε ντύνει;

Είναι το θρήσκευμα; η γλώσσα;
Η μήπως ένα κόμμα;
Είναι ο αρχαίος μας δεσμός
που θάψαμε στο χώμα;

Είναι οι δούλοι στα έδρανα,
οι κλέφτες στα παγκάρια,
οι εργοδότες με τα γιοτ,
τα κόκκινα φανάρια;

Πρέπει βαθιά να ψάξουμε
να βρούμε μια λύση
αλλιώς ο τόπος της Ελιάς
θα γίνει άγρια Δύση.

(Στη μνήμη σου Τζίμη.)

Αστερόσκονη.

Θαμπό το τζάμι από τα χνώτα
και το κρύο.
Μια ομίχλη πάνω απ'το τζάκι μου απλώνεται.
Χαρές και λύπες μες στο ίδιο το καζάνι βράζουν.
Ωχ, τι ήταν αυτό;

Και η αντοχή έγινε ιστορία.
Αφού κι εσύ είσαι τελικά, αστερόσκονη.
Όπως κι εγώ.
Κόκκινοι γίγαντες και λευκοί νάνοι,
λέει η αστρονομία.

Κόκκινοι γίγαντες; χαχα!
Να σου πάλι, τι ήταν αυτό;

Βοή στου δρόμου τον ορίζοντα.
Λίγη γαλήνη ούτε για αστείο,
έστω κακόγουστο.
Του πολέμου τα τύμπανα ηχούν για σένα και για μένα.
"Λευκοί νάνοι", έρχονται, να δώσουν τέλος.

Στων άστρων τη ζωή.

Έτσι λέγονται, τα ετοιμοθάνατα άστρα, λευκοί νάνοι.
Χαχα!

Να κάτι κακόγουστο.

Μέχρι και τα άστρα σβήνουν.
Εξαφανίζονται.
Θα γίνουμε αστερόσκονη, αν δεν γίναμε ήδη.
Και οι κόκκινοι γίγαντες, ανάμνηση.
Μια αποτυχία με μαθηματική ακρίβεια να πετύχει.

Καμία σημασία το πριν.
Μόνο το μετά. Πάντα το μετά.
Και εξαφανίζεσαι.

Εξαφανίζεσαι.


Picture Credits: 

(NGC281, Emission Nebula and Open Cluster in Cassiopeia

Image Acquisition: Michael Joner and David Laney (BYU)

Image Processing: Robert Gendler

I do not own the rights to this picture, 

its use is for entertaining and educational purposes only.)

Black Friday.

Black Friday, η ακόμα ένας τρόπος να πεις, "ας χτυπήσουμε αλύπητα τον μικρομεσαίο επαγγελματία, που ξέρουμε πως δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί, πουλώντας ότι στοκ μαλακία έχουμε στις αποθήκες!". Μια ημέρα αφιερωμένη στην αχόρταγη απληστία των ανεξέλεγκτων πολυεθνικών αλλά και στον μέσο καταναλωτή του σήμερα, που ποσώς νοιάζεται για τις σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από ένα -50%. Πράγμα που στην πραγματικότητα, ίσως να είναι λιγότερο από -10% δεδομένης της αυξομείωσης των τιμών σε τέτοιες περιόδους. Το οποίο στην τελική, να μην έχει κανέναν σκοπό ελάφρυνσης του καταναλωτή, αλλά ισχυροποίησης της ψυχολογικής και κοινωνικής χειραγώγησης του προμηθευτή και εννοείται, του οικονομικού κέρδους.

Φυσικά δεν λεω πως όλοι εδώ είστε ηλίθιοι που πήγατε για ψώνια κι εγώ είμαι ο έξυπνος. Εννοείται πως μια μειωμένη τιμή στα αγαθά είναι κάτι που όλοι αποζητούμε καθημερινά, όμως καλό είναι πίσω από το κάθε δόλωμα, να βλέπουμε τον θύτη. Πίσω από την κάθε πράξη, να βλέπουμε συνέπειες. Την ίδια στιγμή που κόσμος συνωστίζεται στις 5 το χάραμα για να τσιμπήσει νέα smartphones, εξαθλιωμένοι εργάτες συνωστίζονται σε εργοστασιακές μονάδες για να βαρέσουν το καθημερινό τους 20ωρο για ψίχουλα, γνωρίζοντας πως η κατάσταση θα συνεχίστει επ άπειρον έτσι καθώς υπάρχει έντονη ζήτηση.

Καλώς ή κακώς η περίοδος των επαναστάσεων μοιάζει μια μακρινή ανάμνηση. Ίσως όλη αυτή η επανάληψη στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού να οδηγήσει σε μια επόμενη, σε βάθος χρόνου. Τι ωφελεί όμως να ανήκουμε σε μια γενιά που δημιουργεί καταπίεση αντί να την καταπολεμά;

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τις Παρασκευές, λιγότερο "μαύρες" για εκατομμύρια ανθρώπους εκεί έξω.