"Ελλάς Ελλήνων;"

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
της μάνας τους καμάρια
Αντίφα ρήσεις φασιστών
στου πύργου τα ντουβάρια.

Του Αλεξάνδρου η χώρα μια
του ΠΑΟΚ είναι η άλλη
η σύγχυση μες στο μαντρί
φέρνει τεράστια ζάλη.

Του Αχιλλέα, του Περικλή,
του Αλεξάνδρου οι γόνοι;
ή μήπως είμαστε απλά
της σκέψης δολοφόνοι;

Έθνος, θρησκεία καταγωγή
τα κάναμε μπουρδέλο
άρχοντες οι Αμερικανοί
κι εμείς τιμή καπέλο.

Για κυριαρχία Εθνική
μιλάμε παλικάρια
ενώ ο ένας του αλλουνού
του βγάζουμε τα μάτια

Ποια ιστορία, πολιτισμός
μας έχει απομείνει;
Ποιος είναι εν τέλει ο δεσμός
που Έλληνα σε ντύνει;

Είναι το θρήσκευμα; η γλώσσα;
Η μήπως ένα κόμμα;
Είναι ο αρχαίος μας δεσμός
που θάψαμε στο χώμα;

Είναι οι δούλοι στα έδρανα,
οι κλέφτες στα παγκάρια,
οι εργοδότες με τα γιοτ,
τα κόκκινα φανάρια;

Πρέπει βαθιά να ψάξουμε
να βρούμε μια λύση
αλλιώς ο τόπος της Ελιάς
θα γίνει άγρια Δύση.

(Στη μνήμη σου Τζίμη.)

Αστερόσκονη.

Θαμπό το τζάμι από τα χνώτα
και το κρύο.
Μια ομίχλη πάνω απ'το τζάκι μου απλώνεται.
Χαρές και λύπες μες στο ίδιο το καζάνι βράζουν.
Ωχ, τι ήταν αυτό;

Και η αντοχή έγινε ιστορία.
Αφού κι εσύ είσαι τελικά, αστερόσκονη.
Όπως κι εγώ.
Κόκκινοι γίγαντες και λευκοί νάνοι,
λέει η αστρονομία.

Κόκκινοι γίγαντες; χαχα!
Να σου πάλι, τι ήταν αυτό;

Βοή στου δρόμου τον ορίζοντα.
Λίγη γαλήνη ούτε για αστείο,
έστω κακόγουστο.
Του πολέμου τα τύμπανα ηχούν για σένα και για μένα.
"Λευκοί νάνοι", έρχονται, να δώσουν τέλος.

Στων άστρων τη ζωή.

Έτσι λέγονται, τα ετοιμοθάνατα άστρα, λευκοί νάνοι.
Χαχα!

Να κάτι κακόγουστο.

Μέχρι και τα άστρα σβήνουν.
Εξαφανίζονται.
Θα γίνουμε αστερόσκονη, αν δεν γίναμε ήδη.
Και οι κόκκινοι γίγαντες, ανάμνηση.
Μια αποτυχία με μαθηματική ακρίβεια να πετύχει.

Καμία σημασία το πριν.
Μόνο το μετά. Πάντα το μετά.
Και εξαφανίζεσαι.

Εξαφανίζεσαι.


Picture Credits: 

(NGC281, Emission Nebula and Open Cluster in Cassiopeia

Image Acquisition: Michael Joner and David Laney (BYU)

Image Processing: Robert Gendler

I do not own the rights to this picture, 

its use is for entertaining and educational purposes only.)

Black Friday.

Black Friday, η ακόμα ένας τρόπος να πεις, "ας χτυπήσουμε αλύπητα τον μικρομεσαίο επαγγελματία, που ξέρουμε πως δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί, πουλώντας ότι στοκ μαλακία έχουμε στις αποθήκες!". Μια ημέρα αφιερωμένη στην αχόρταγη απληστία των ανεξέλεγκτων πολυεθνικών αλλά και στον μέσο καταναλωτή του σήμερα, που ποσώς νοιάζεται για τις σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από ένα -50%. Πράγμα που στην πραγματικότητα, ίσως να είναι λιγότερο από -10% δεδομένης της αυξομείωσης των τιμών σε τέτοιες περιόδους. Το οποίο στην τελική, να μην έχει κανέναν σκοπό ελάφρυνσης του καταναλωτή, αλλά ισχυροποίησης της ψυχολογικής και κοινωνικής χειραγώγησης του προμηθευτή και εννοείται, του οικονομικού κέρδους.

Φυσικά δεν λεω πως όλοι εδώ είστε ηλίθιοι που πήγατε για ψώνια κι εγώ είμαι ο έξυπνος. Εννοείται πως μια μειωμένη τιμή στα αγαθά είναι κάτι που όλοι αποζητούμε καθημερινά, όμως καλό είναι πίσω από το κάθε δόλωμα, να βλέπουμε τον θύτη. Πίσω από την κάθε πράξη, να βλέπουμε συνέπειες. Την ίδια στιγμή που κόσμος συνωστίζεται στις 5 το χάραμα για να τσιμπήσει νέα smartphones, εξαθλιωμένοι εργάτες συνωστίζονται σε εργοστασιακές μονάδες για να βαρέσουν το καθημερινό τους 20ωρο για ψίχουλα, γνωρίζοντας πως η κατάσταση θα συνεχίστει επ άπειρον έτσι καθώς υπάρχει έντονη ζήτηση.

Καλώς ή κακώς η περίοδος των επαναστάσεων μοιάζει μια μακρινή ανάμνηση. Ίσως όλη αυτή η επανάληψη στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού να οδηγήσει σε μια επόμενη, σε βάθος χρόνου. Τι ωφελεί όμως να ανήκουμε σε μια γενιά που δημιουργεί καταπίεση αντί να την καταπολεμά;

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τις Παρασκευές, λιγότερο "μαύρες" για εκατομμύρια ανθρώπους εκεί έξω. 

Μεταβλητές.

Μεταβλητές.

Μεταβλητές ιδέες. Μεταβλητές απόψεις. Μεταβλητές προτιμήσεις. Διαθέσεις, συνθήκες, εικόνες, αισθήσεις, τοποθεσίες, ιστορίες, στιγμές, μελωδίες, ουσίες, ορμόνες. Σώματα, πρόσωπα, αντικείμενα, ρήματα, λέξεις, χειρονομίες, τρόποι, κόποι, στόχοι, πλάνα και όνειρα. 

Μεταβλητοί γαλαξίες. 

Μεταβλητοί κόσμοι.

Μεταβλητές ζωές.

Τα πάντα ρέουν, σαν ποτάμι πάνω στο χώμα. Σαν ατελείωτοι κόκκοι άμμου σε μια απέραντη παραλία. Σαν αίμα σε ατελείωτες μικρές φλέβες. Όλα τόσο συνδεδεμένα, όλα τόσο αποκομμένα. 

Κι εγώ κι εσύ,

περαστικοί,

μεταβλητές.

Μεταβλητές γεμάτες πιθανότητες ανεξερεύνητες με μόνη πραγματικότητα το τώρα, με μόνη ανάμνηση το χθες, με μόνο μέλλον το αύριο. Μεταβλητές χωρίς πολλά περιθώρια για λάθη και σωστά, ενστικτώδη πλάσματα με ικανότητα σκέψης περισσότερη απ'όση αντέχουν. 

Κυνηγώντας, ένα ευ ζην.

Αποζητώντας αλήθεια και αγάπη.

Ελπίζοντας, σε μια υστεροφημία.

Όλα αποτυπωμένα σε μια γραμμή,

που δεν γουστάρει ευθείες.

"Πουλιά."

 " Κι όταν κάποτε ξυπνήσουμε

   και περάσουνε τα χρόνια,

   θα κοιτάξουμε πίσω μας

   και θα είμαστε πουλιά.

   

   Πουλιά, χαμένα

   σε κόκκινο ουρανό,

   παγιδευμένα, κάπου στο πριν και το μετά.

   Ελεύθερα, πλάι στου θανάτου το φως.

   

   Γεμάτα οργή, 

   γεμάτα αγάπη..."