Οι Σκιές.

Μετά από αρκετό καιρό που είχα να γράψω, αποφάσισα να επιστρέψω με αυτήν την εικόνα. Μπορεί σε κάποιον να μην φαίνεται αρκετός λόγος αλλά στην περίπτωση μου είναι ικανός για πολύ περισσότερα. Η αλήθεια είναι πως ο τελευταίος μήνας από την στιγμή που ξεκίνησε ήταν έντονος και πολυτάραχος. Εικόνες, ήχοι και σκέψεις με βομβάρδιζαν καθημερινά, ικανά ερεθίσματα για να γράψω ολόκληρο βιβλίο. Όμως οι σκέψεις για κάποιον περίεργο λόγο δεν μπορούσαν να ταξινομηθούν, δεν μπορούσαν να μπουν σε μια σειρά και να ερμηνευθούν, κυρίως λόγω της μετάβασης υποθέτω. Άλλης μιας μετάβασης της ζωής, από μια κατάσταση σε μια άλλη. Δύσκολο μονοπάτι και τρομακτικό πολλές φορές, όμως αποφέρει καρπούς... 

Όπως και να χει. Πριν από λίγες μέρες πραγματοποίησα κάποια γυρίσματα για να ολοκληρώσω την πρώτη μου δουλειά, μέχρι που, τυχαία, ο φίλος μου Παύλος, απαθανάτισε αυτή τη στιγμή. Μόλις είδα την εικόνα πάγωσα. Για πρώτη φορά, δεν παρατήρησα αμέσως τον χώρο και τις μορφές, αλλά το πάντρεμα δυο αντίθετων δυνάμεων. Κάτι τέτοιες εικόνες σε κάνουν να νιώθεις δέος απέναντι στην δύναμη της φωτογραφίας. Στην απίστευτη αντήχηση της στιγμής και της απλότητας. Ένα ηλιοβασίλεμα, ένας καθαρός ουρανός και μερικές σκιές. Τίποτα παραπάνω, ένα εικαστικό αριστούργημα. Τη στιγμή που φως και σκοτάδι γίνονται ένα. Τη στιγμή, που οι μορφές παύουν να υφίστανται στην πραγματική τους μορφή, ένα ζωντανό θέατρο σκιών. 

Μου θύμισε και πάλι κάτι από γινγκ γιάνγκ, ο τρόπος με τον οποίο το φως δίνει λόγο ύπαρξης στο σκοτάδι και αντίθετα. Μου θύμισε πως η ζωή πέρα από τα καλά και τα κακά της, θα είναι πάντοτε κάτι σαν αυτήν την φωτογραφία, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ένας καθαρός ουρανός και μια ταραγμένη θάλασσα. Κι εμείς τίποτα παραπάνω από σκιές. Σκιές που θα χαθούν με την δύση του ηλίου, μόνο για να επιστρέψουν με την επόμενη ανατολή. Σε έναν αέναο κύκλο ζωής και θανάτου. 

Ίσως οι σκιές να μαρτυρούν περισσότερα για εμάς και από το πιο εκτυφλωτικό φως.
Ταυτόχρονα δεσμώτες και έρμαια του φωτός.
Εξόριστες για πάντα,
σε ένα ηλιοβασίλεμα.

Σε αγαπώ παιδί μου...

Τι είναι λοιπόν τα λόγια; Ένα απλό μέσο επικοινωνίας και έκφρασης; Ένας τρόπος να εντυπωσιάσουμε, ένας τρόπος να εμπνεύσουμε ή μήπως ένας τρόπος να διδάξουμε; 

Θα έλεγα όλα αυτά και κάτι παραπάνω. Τα λόγια όσο εύκολα μπορούν να καταλήξουν ασυνάρτητα και ανόητα, άλλο τόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν ζωές. Όσο εύκολα μπορούν να σε στείλουν στον βούρκο, τόσο εύκολα μπορούν να σε ανεβάσουν στον έβδομο ουρανό. Οι συνταγές πολλές και τα αποτελέσματά τους, καμία φορά, αγγίζουν τα όρια του παραδόξου. 

Υπάρχουν όμως κάποια λόγια, κάποιες ''συνταγές'' καλύτερα, που δεν ξεχνάς ποτέ. Λόγια που ο σκοπός τους υπερβαίνει τη σύμβαση της απλής επικοινωνίας. Λόγια που πριν καλά καλά το καταλάβεις καταλήγουν να σε κυβερνούν. Και σαν μικρές κουκκίδες φωτός, λάμπουν δυνατά μέσα στο απέραντο σκοτάδι της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας. Όπως τα αστέρια στον νυχτερινό ουρανό. Τόσο καθαρά, τόσο φωτεινά, τόσο όμορφα. 

Σήμερα το πρωί, είχα την τύχη να πέσω σε ένα υπέροχο κείμενο, ένα κείμενο γεμάτο αγάπη και ομορφιά. Ένα κείμενο που θα ήθελα κάποια στιγμή να αφιερώσω κι εγώ ο ίδιος στο δικό μου παιδί. Μια αποτύπωση μιας ολόκληρης ζωής μέσα από στιγμές. Τίποτα παραπάνω παρά ο φόβος ενός ανθρώπου όχι απέναντι στον θάνατο, αλλά στην απώλεια της αγάπης. 

Η μικρή μου εισαγωγή έφτασε στο τέλος της. Ώρα να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Τα λόγια στέρεψαν. Ας μιλήσει η σιωπή.

Γράμμα του πατέρα στο γιο του....

«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"... εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω...

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος", έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου...»

Σκοπός.

Ζωή. 

Τι είναι τελικά αυτό που αποκαλούμε εμείς οι άνθρωποι ζωή; 

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει, τι είναι αυτό που μας ενώνει; 

Η απάντηση είναι ο σκοπός.

Ο μόνος τρόπος να έχουν όλα ένα νόημα, η κάθε συναναστροφή, συζήτηση, κίνηση, είναι να υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος σκοπός. Διαφορετικά νιώθουμε ανήσυχοι, ανασφαλείς και μόνοι. Διαφορετικά χάνουμε χρόνο. Τίποτα δεν κολάει, τίποτα δεν δικαιολογείται. Ο τελευταίος μήνας που ήρθε, πέρασε και σχεδόν έφυγε σαν μια φευγαλέα στιγμή, αλλά με έκανε να καταλάβω στο έπακρον όχι μόνο την σημασία του σκοπού στη ζωή, αλλά και τα μέσα για να τον διεκδικήσω και να τον βάλω στην καθημερινότητά μου.

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου δύο εβδομάδες, όταν αποφάσισα να δω έναν φίλο που επρόκειτο να φύγει μόνιμα για σπουδές εκτός πόλης και βρεθήκαμε να αποχαιρετιστούμε. Αν και τον ήξερα λίγο και αντίστοιχα αυτός εμένα, αυτό εδώ το blog μας έφερε πιο κοντά. Εκείνη την ημέρα η συζήτηση δεν έπαψε στιγμή να με εκπλήσσει. Από φιλοσοφικές αναζητήσεις και διαπιστώσεις για το νόημα της ζωής μέχρι και πιο πρακτικά θέματα, τόσο σχετικά με την φιλία, τον έρωτα, το επαγγελματικό μας μέλλον και τις διάφορες καθημερινές συναναστροφές όσο και με την ίδια τη δύναμη του να αλλάζεις συνειδήσεις. Αυτό που με έκανε όμως περισσότερο να συνειδητοποιήσω ότι ζω μια πραγματικά σημαντική εμπειρία-σταθμό στη ζωή μου ήταν ο τρόπος με τον οποίο αυτό το άτομο μου μίλησε για κάποια προσωπικά του θέματα σαν να με ξέρει χρόνια. Ακόμα περισσότερο με σόκαρε το γεγονός πως αυτό το ανούσιο blog του έδωσε το έναυσμα να βοηθήσει αποτελεσματικά ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη. Το γεγονός πως εμπνεύστηκε από κάτι μικρό και έφτιαξε κάτι μεγάλο. Ξαφνικά από μια απλή ενασχόληση, το να γράφω κάτι σε δημόσια θέα απέκτησε μια ουσία. Ξαφνικά ο σκοπός που αρχικά ήταν μια απλή μου ελπίδα έγινε πραγματικότητα. 

Και η ελπίδα σαν ένα αθάνατο μικρόβιο, άρχισε να εξαπλώνεται, από μια απλή λέξη, έγινε ξαφνικά τρόπος ζωής. Απέκτησε σάρκα και οστά. Εκείνη τη στιγμή αυτό το άτομο μέσα από αυτήν την πραγματικά συγκινητική του εξομολόγηση, πως δηλαδή συνέβαλα στο να αλλάξει συνείδηση και οπτική, ουσιαστικά χωρίς να το καταλάβει, άλλαξε την δική μου. Πριν καλά καλά το καταλάβω, όλα άρχισαν και αλλάζουν τροπή. Η μια ανεπανάληπτη εμπειρία μετά την άλλη. Και όλα αυτά χάρη σε μια απλή συναναστροφή, σε μια απλή κουβέντα. Μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα περίπου δυο εβδομάδων, έκανα όσα δεν έχω τολμήσει να κάνω εδώ και χρόνια. Και αυτή η συνεχής αναγέννηση δεν έχει τέλος. Δεν ξέρω τι μπορεί να με περιμένει στο τέλος αυτού του δρόμου, πάντως ξέρω πως οι βάσεις έχουν τεθεί και οι ευκαιρίες δεν σταματούν να εμφανίζονται. Και όλα αυτά γιατί πολύ απλά βρήκα τον σκοπό μου, τον ξεκαθάρισα και ξεκίνησα να τον ακολουθώ.

Τίποτα δεν είναι δύσκολο και ακατόρθωτο στη ζωή αρκεί να ξέρεις γιατί πολεμάς. 

Αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι και γιατί θέλεις να πετύχεις κάποια πράγματα.

Όπως μου είπε και ο φίλος μου Γιάννης:

''Μην προσπαθείς να προσθέσεις χρόνια στη ζωή σου, προσπάθησε να προσθέσεις ζωή στα χρόνια σου.'' 

Για σένα αδερφέ.

Καλή τύχη σε ότι κάνεις.

Σε ευχαριστώ.

Μια συμβουλή.

Τελικά αυτός ο μήνας δεν σταματάει να με εκπλήσσει... Τόσες πρωτόγνωρες εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα που δεν μπορώ να καταλάβω πότε έρχονται και πότε φεύγουν. Η ζωή μέσα από όλη της την πολυπλοκότητα και την φαινομενική της ματαιότητα, έχει έναν απίστευτο τρόπο να σε κλωτσάει στο κεφάλι πάνω στη στιγμή που το χρειάζεσαι. Πάνω στη στιγμή που έχεις ανάγκη από νόημα και ελπίδα.

Σήμερα είχα την πρώτη μου προσωπική εμπειρία με αυτό που αποκαλούμε ''τροχαίο ατύχημα''. Εν ολίγοις έφαγα τα μούτρα μου με το ποδήλατο μέσα σε έναν δρόμο γεμάτο αμάξια σε μια μεγάλη λεωφόρο. Ευτυχώς ήμουν τυχερός στην ατυχία μου για άλλη μια φορά, καθώς δεν διερχόντουσαν αυτοκίνητα με  ανεπτυγμένη ταχύτητα, αλλιώς μπορεί να μην είχα το προνόμιο να μιλάω εδώ αυτή τη στιγμή. Να ναι καλά και ένα παλικάρι που έσπευσε να βοηθήσει αμέσως μόλις με είδε στο έδαφος και μου γλύτωσε αρκετό χρόνο ώστε να μαζέψω τα πράγματά μου από τη μέση του δρόμου. Το κακό μικρό, απλοί μικροτραυματισμοί και ένας ελαφρύς πονοκέφαλος λίγο μετά την στιγμή της σύγκρουσης. Το καλό όμως αυτής της εμπειρίας, πάρα πολύ μεγάλο. Ειλικρινά από την ώρα που το έπαθα δεν έχω σταματήσει να χαμογελάω, σχεδόν έκλαψα από τα γέλια πριν λίγο.

Ο λόγος που μοιράζομαι αυτή μου την εμπειρία εδώ και δεν την γράφω απλά σαν μια σημείωση, ή σαν μια σημαντική ανάμνηση σε ένα κομμάτι χαρτί, είναι απλός. Κάθε μέρα κοιτάζουμε να υποβαθμίζουμε οτιδήποτε καλό μας συμβαίνει, και να μεγαλοποιούμε τα προβλήματα και τα παράπονά μας από τον άδικο κόσμο στον οποίο έχουμε την ατυχία να βρισκόμαστε. Περνάμε μια ολόκληρη ζωή, δυσανασχετώντας για το ένα και το άλλο, φοβούμενοι τους ίδιους τους εαυτούς μας. Δεν λέω δεν είναι όλα ρόδινα. Και συνεχώς η αδικία και η κακία βρίσκουν τρόπο να αναλάβουν τα ηνία της καθημερινότητας μας ακόμα και όταν δεν το περιμένουμε και έχουμε ανάγκη το ακριβώς αντίθετο. Όμως η ζωή είναι ένα προνόμιο. Αργά η γρήγορα, όλοι θα το χάσουμε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Οπότε έχει τεράστια σημασία το τι θα κάνουμε μέσα σε αυτόν τον χρόνο. Τι θα αφήσουμε πίσω.

Και τώρα αφήνω τον πληθυντικό και αναφέρομαι σε εσένα προσωπικά. Σε εσένα που και πάλι αφιερώνεις χρόνο για να διαβάσεις. Σε εσένα που μου δίνεις δύναμη και λόγο να συνεχίσω να γράφω, να συνεχίζω να ελπίζω. Σταμάτα να παρατείνεις και να αναβάλλεις τη ζωή σου για το αύριο. Σταμάτα να ελπίζεις μονάχα σε ένα καλύτερο μέλλον και δράσε. Η ζωή είναι γεμάτη εμπειρίες, καλές η κακές. Αλλά όχι μόνο για να έχεις να λες. Εμπειρίες που θα σε κάνουν κάτι ανώτερο από την παρούσα φυσική μορφή σου, κάτι σπάνιο. Αυτό που συνηθίζω να αποκαλώ πνευματικά αθάνατο. Και όχι μην το βλέπεις ανταγωνιστικά, σε συνάρτηση με τους άλλους, ζεις κυρίως για σένα και για τον κόσμο που σε έχει ανάγκη, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Ξέρω πάλι πλατειάζω, ξεφεύγω. Αθετώ τους ίδιους τους κανόνες που μου έχω θέσει. Αλλά προσπάθησε να καταλάβεις κάτι από την δική μου ατυχή-τυχερή εμπειρία. Αγάπα την ζωή σου και πάψε να ζεις στην αδράνεια και στην αυτοκαταστροφή.
Μάθε να αγαπάς.
Και θα μάθεις να πετάς.

Το τελευταίο ''Αντίο''.

Δεκαοκτώ Σεπτεμβρίου, 2013. Κράτα τον αριθμό. Ένας χρόνος πέρασε από την ψυχρή δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Το ξέρω είναι η δεύτερη φορά που θα αναφερθώ σε έναν θάνατο μέσα σε διάστημα 5 ημερών. Αυτή τη φορά δεν θα είμαι τόσο οπτιμιστής όμως, συγχώρεσε με. Αυτός ο θάνατος σε αντίθεση με του Michael Clark Duncan που ανέφερα πριν λίγες μέρες δεν έγινε από φυσικά αίτια. Ούτε επήλθε μονάχα, σε έναν πολύ νέο άνθρωπο που δεν πρόλαβε καλά καλά να ζήσει. Αυτός ο θάνατος είχε πολιτικό πρόσημο. Είχε ως σκοπό τον εκφοβισμό και την σίγαση της ελεύθερης έκφρασης. Αυτός ο θάνατος ήρθε ακόμα πιο άδικα και κατέστρεψε πάρα πολλές ζωές. Και ήρθε από ένα νεοναζιστικό γουρούνι. Αυτός ο θάνατος ήταν μια προειδοποίηση προς όχι μόνο όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας, αλλά και προς ολόκληρο τον κόσμο. Μια προειδοποίηση για ανάγκη μόρφωσης, πρόληψης και σύνεσης. Αν αυτά τα καθίκια δεν παίρναν δύναμη από κάποιους άμυαλους υποστηρικτές, κάτι τέτοιο θα είχε αποφευχθεί. Αν αυτοί οι υποστηρικτές διάβαζαν περισσότερη ιστορία και έβλεπαν λιγότερη τηλεόραση, όχι ιδιαίτερα πράγματα, τα στοιχειώδη μόνο, κάτι τέτοιο ούτε που θα υπήρχε σαν σενάριο. Η ιστορία δυστυχώς ή ευτυχώς όμως έχει την τάση να επαναλαμβάνεται. Οι γερμανοτσολιάδες εξακολουθούν να κυβερνούν και να διασπείρουν τον τρόμο. Πέρα από το σκανδαλώδες παράδειγμα του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου τα θύματα φασιστικών ενεργειών τόσο πανελλαδικά αλλά και ανά τον κόσμο δεν έχουν τέλος. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι εν καιρό κρίσης και αναταραχής, αυτοί που αναλαμβάνουν να κάνουν τη σκατοδουλειά είναι οι φασίστες. Είναι ο ελιγμός διαφυγής κάθε κυβέρνησης παγκοσμίως. Ανέκαθεν ήταν. Είτε αυτοί οι φασίστες έχουν δεξιό, είτε αριστερό πρόσημο. Ήταν, είναι και θα είναι φασίστες. Δεν λέω να αλλάξουμε τον κόσμο και να σταματήσουμε την αδικία. Είμαι αρκετά ρεαλιστής για να ξέρω ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Όσο και αν υπάρχουν πάντα και παντού άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για αυτό. Το μόνο που προτείνω, τουλάχιστον σε εσένα που αυτή τη στιγμή αφιερώνεις πολύτιμο χρόνο και διαβάζεις μια κοινή μαλακία στο ίντερνετ είναι να κοιτάξεις αυτήν την φωτογραφία. 

Κοίτα τι πάει να πει θάνατος.