Η δικιά μου Ιθάκη.

Πολλές φορές όταν η ζωή μου φαίνεται παράδοξη και παράξενη προσπαθώ να βρώ έναν τρόπο να την ερμηνεύσω. Συνήθως ανατρέχω στους μύθους και στην ιστορία, μετά αναζητώ απαντήσεις στην τέχνη, αλλά τελικά τα μόνα που μπορούν να λύσουν κάθε απορία με σαφήνεια είναι τα ομηρικά έπη. Τα ομηρικά έπη, αν κάτσει κανείς και τα μελετήσει σε βάθος, ήταν, είναι και θα είναι επίκαιρα και διαχρονικά. Είναι οι πρώτες και πιο ουσιαστικές ψυχολογικές και κοινωνιολογικές μελέτες πάνω στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και συναισθήματα.

Απο τη μία η Ιλιάδα μελετάει τις σκοτεινές πτυχές των ανθρώπινων συναισθηματικών εμπειριών, τη ζήλεια, το φθόνο, το μίσος, την εκδίκηση, το πάθος και την τιμωρία. Απο την άλλη η Οδύσσεια μελετάει σε βάθος ένα και μόνο συναίσθημα πάνω και στο οποίο βασίζεται, τη νοσταλγία. Την νοσταλγία για αγάπη, για επαφή, για ασφάλεια, για έρωτα. Μια νοσταλγία η οποία δεν χορταίνει με τίποτα. Και ναι λοιπόν ο πόλεμος τελείωσε. Έπειτα απο 10 χρόνια σκληρής μάχης ο εχθρός ηττήθηκε και η πόλη του βρίσκεται στα πόδια σου. Γκρεμισμένη και καμμένη. Τα λάφυρα της στα χέρια σου και η ζωή μπροστά σου. Μια ζωή για να ζήσεις ειρηνικά και ήρεμα μέχρι το τέλος των ημερών σου. Τι γίνεται όμως όταν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής; Φουρτουνιασμένες θάλασσες και θυμωμένοι θεοί σου κλείνουν τον δρόμο για τις πύλες του επίγειου παραδείσου. Τις πύλες της Ιθάκης σου. Και εσύ μετά απο 10 χρόνια σκληρής και ακατάπαυστης μάχης καταλήγεις να πάλευεις με τα κύματα για τη ζωή σου. Βέβαια ακόμα και αν ξεφύγεις απο τα κύματα και τα θαλάσια τέρατα, τους κύκλωπες και τις δοκιμασίες των θεών, ο κόσμος είναι γεμάτος απο οφθαλμαπάτες και πλάνες. Την Ωγυγία το νησί της Καλυψώς, το νησί των Φαιάκων και τη γή των λωτοφάγων. Τις σειρήνες του αιγαίου και το νησί της Κίρκης. Οι πειρασμοί πολλοί και  ο δρόμος ανύπαρκτος. Όμως ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η Ιθάκη υπάρχει και βρίσκεται κάπου χαμένη στην ομίχλη.

 Μπορεί τα πράγματα πολλές φορές να μοιάζουν θολά και να απαιτούν χρόνο για να φανερωθούν, όμως η ελπίδα δεν σβήνει ποτέ. Και στην τελική, μετά απο όλο τον πόνο και την αμφιβολία το μόνο πράγμα που μένει είναι αυτή η νοσταλγία για κάτι καλό και όμορφο. Σύμφωνα με την ιστορία ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις που βρίσκεσαι βέβαια. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν έφτασες στην Ιθάκη ή αν έπεσες θύμα κάποιας παγίδας και πάλι. Γιατί ο προορισμός είναι τόσο υπέροχος για να είναι αληθινός. Όμως σε αυτή τη ζωή όλα είναι δυνατά. Και που ξέρεις μπορεί τελικά να είσαι πιο τυχερός απο τον κακομοίρη Οδυσσέα, ίσως η ζωή να σου επιφυλάσσει λιγότερα βάσανα και δυστυχίες. Ίσως η δικιά σου Ιθάκη να μην είναι τόσο μακριά...

Σαν σήμερα, όπως τότε.

Σαν σήμερα το 1945 στο Ραιχσταγκ του Βερολίνου ηττήθηκε ο ναζισμός απο τους σοβιετικούς στρατιώτες, σαν σήμερα σηκώθηκε το βαρύ πέπλο του πολέμου και του φασισμού απο την ανθρωπότητα... Και σήμερα, 69 χρόνια μετά, μετά απο τόσες θυσίες και τόσο αίμα που χύθηκε, ο φασισμός αναδύεται ξανά και ξανά σε κάθε γωνιά του πλανήτη... Οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να είναι απρόσωπες, υποκριτικές, αυτοκαταστροφικές και σκληρές. Επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη σε έναν φαύλο κύκλο, υπο την συνοδεία εκτομμυρίων επεφημιών. Τόσο ανίκανα και ανόητα πλάσματα είμαστε τέλος πάντων; Τόσο άσκοπος και αηδιαστικός είναι ο κόσμος μας; Ώρες ώρες πραγματικά αναρωτιέμαι αν όντως έχει νόημα το ταξίδι της ζωής ή αν απλά είναι ένα στάδιο που πρέπει να περάσουμε για να προκριθούμε σε κάτι καλύτερο... Ένα μόνο είναι σίγουρο, αν συνεχίσουμε να είμαστε τόσο καθάρματα ο ένας απέναντι στον άλλον και εξακολουθήσουμε να βάζουμε την εξουσία και το χρήμα πάνω απο τις ανθρώπινες ζωές (που θα συνεχίσουμε ό,τι κι αν πω εγώ ή ο οποισδήποτε άλλος), τότε η αυτοκαταστροφική μας μανία δεν θα αργήσει να μας καταπιεί. Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει απο μόνη της. Κοίταξε την καλά, ίσως κάπου εκεί μέσα να βρίσκεσαι εσύ κι εγώ, οι γονείς και τα παιδιά μας.

Φόβος.

Φόβος. Η αρχή κάθε κακού. Πόνος, προδοσία, δυστυχία, καταπίεση, ψέμμα, θάνατος, όλα παράγωγα του φόβου. Οι άνθρωποι φοβόμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε κι οτι δεν ξέρουμε. Κατα συνέπεια απο τον φόβο απεχθανόμαστε και μισούμε το ξένο και το διαφορετικό και στη συνέχεια υποφέρουμε απο το ίδιο μας το μίσος. Η χειρότερα αναγκάζουμε κι άλλους να υποφέρουν εξ'αιτίας μας. Πολλές φορές φοβούμενοι τον πόνο και τον θάνατο διστάζουμε να ζήσουμε, να εμπιστευτούμε και να εκφραστούμε ελεύθερα. Και καταλήγουμε γεμάτοι αμφιβολίες. Αυτό είναι όμως το ελιξίριο της αιώνιας ζωής. Ούτε κάποιο φίλτρο, ούτε κάποιο ξόρκι. Η ζωή είναι μια αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού, του αυθεντικού και του κάλπικου, του παντοτινού και του βραχυπρόθεσμου. Και οι άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν να τους θυμούνται και που έχουν κάνει ουσιαστικό έργο στη ζωή τους πριν φύγουν για τις χρυσές ακτές και τα καταπράσινα λιβάδια του παραδείσου είναι αυτοί που έζησαν χωρίς φόβο και κακία. Και όχι επειδή το είπε κάποιος παπάς σε μια εκκλησία ή επειδή κάποιος πέθανε για αυτές τις διδασκαλίες πάνω σε έναν σταυρό, αλλά επειδή αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Αυτός που θα ζήσει ενάρετα και δίχως φόβο μπόρει να μην καλοπεράσει, μπορεί να τον μισήσουν και να τον πονέσουν στην πορεία αλλά θα τα καταφέρει να ευχαριστηθεί την κάθε μικρή λεπτομέρεια της ζωής. Ο φόβος λοιπόν είναι το δηλητήριο που κατοικεί στις ψυχές των ανθρώπων και τους αναγκάζει να διαπράξουν τα πιο φριχτά εγκλήματα στο όνομα της δικαιοσύνης και της καλαγαθείας. Ο φόβος είναι αυτός που διαλύει κράτη και διατηρεί οικονομικά συστήματα, καταστρέφει οικογένειες και πουλάει ναρκωτικά. Ο φόβος ρυπαίνει και σαπίζει τα δάση και τις θάλασσες. Ο φόβος της αντίδρασης και της αλλαγής. Όμως τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν σταματήσεις να φοβάσαι. Κοιτάξου στον καθρέφτη και δες απο μόνος σου.

Σαράντα χρόνια πέρασαν... και πάλι εδώ.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014. Σαράντα χρόνια απο την πτώση της Χούντας. Θαυμάστε την μεταπολεμική ελλάδα... Μια ζωή οι δεξιοί και τα ακραία στοιχεία ήλεγχαν τα πράγματα, ως τσιράκια των αμερικανικών συμφερόντων. Ποτέ τους οι φασίστες δεν ήταν αυτοδημιούργητοι! Πρώτα η προδοσία στον λαό και απέναντι στους αγωνιστές του ΕΑΜ, μετά η δικτατορία και μετά ο πολιτικός δούρειος ίππος που λέγεται ΠΑΣΟΚ ήρθαν για να τσακίσουν την ένδοξη μας ιστορία και να διαλύσουν κάθε ιδεαλισμό, κάθε μέλλον και κάθε ανθρωπιά που είχε αυτός ο λαός. Και όλα τα παραπάνω, όλες οι αιματοχυσίες, όλη η πείνα ο θάνατος και η δυστυχία για να μην επικρατήσει στην Ελλάδα κομμουνισμός. Όλα για να συνεχίσουμε να είμαστε οι υποτακτικοί των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων, φερέφωνα του καπιταλιστικού τους πολέμου στην ανατολή και στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Και το χειρότερο είναι πως μετά απο όλη αυτή την προφανέστατη προδοσία των πολιτικάντηδων, απο την ημέρα της εθνικής μας ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα, εξακολουθούμε να επιτρέπουμε σε αυτούς και στις ξένες δυνάμεις να μας μεταχειρίζονται σαν πιόνια. Εξακολουθούμε να επιτρέπουμε αυτό το σκάνδαλο που ονομάζεται κρίση, να επιτρέπουμε το κλείσιμο δημόσιων φορέων όπως της ΕΡΤ και πληθώρας σχολείων και νοσοκομείων, να δεχόμαστε την ιδιωτικοποίηση των φορέων αυτών σαν κάτι φυσικό και τέλος να στηρίζουμε τους ίδιους μας τους φονιάδες ξανά και ξανά. Σαράντα χρόνια πέρασαν απο την υποτιθέμενη άνοδο της δημοκρατιάς και ακόμα πίσω στην δικτατορία βρισκόμαστε. Η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται διαρκώς, δυστυχώς η ευτυχώς. Αναρωτιέμαι όμως, η λέξη ''αγωνιστής'' εξακολουθεί να είναι χαρακτηριστικό της ράτσας μας. Καθώς το μόνο που κάνουμε, είναι να περηφανευόμαστε για ένα παρελθόν που δεν μας ανήκει, εγκαταλείποντας το μέλλον που ανήκει στα παιδιά μας. 

https://www.youtube.com/watch?v=KmcQQNmS7h8

Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή.

Μια στιγμή.
Ικανή να φωτίσει τον κόσμο ξανά.
Μια στιγμή.
Ικανή να σου δώσει για πάντα φτερά.
Μια στιγμή.
Αρκετή τη ζωή σου για πάντα να αλλάξει.
Μια ζωή.
Δεν αρκεί της στιγμής τη ζωή να χαράξει.

Μια καρδιά.
Να χτυπάει δυνατά στης αγάπης τον κρότο.
Μια καρδιά.
Να τρομάζει ξανά του εφιάλτη τον πόνο.
Μια καρδιά.
Που τον φόβο για πάντα εξορίζει.
Μια ψυχή.
Που η καρδιά την ζωή της ορίζει.

Όμως πια.
Δεν φοβάμαι μαζί της να ζήσω.
Όμως πια.
Δεν φοβάμαι ξανά να αγαπήσω.
Όμως πια.
Έχω μάθει πολύ να αμφιβάλλω.
Ίσως όμως.
Έχω ανάγκη ελπίδα να βάλω.

Μα γιατί;
Το παρόν να φοβάται το μέλλον.
Μα γιατί;
Και το μέλλον να φαντάζει εχθρικό.
Επειδή.
Η ζωή για να έχει ενδιαφέρον.
Έχει ανάγκη.
Εσένα να μου λες ''Σ'αγαπώ''.