Διακοφτό

"Μια τελευταία φορά πριν φύγω από δω, ίσως και για πάντα, θα γυρίσω και θα κοιτάξω πίσω μου. Θα χαμογελάσω στα δέντρα και στο μονοπάτι που με φιλοξένησε, ως μια τελευταία ένδειξη ευγνωμοσύνης. Θα πατήσω ένα κλικ στην φωτογραφική μου μηχανή και θα οδηγήσω μακριά, πίσω στην τσιμεντένια καθημερινότητα μου.

Θα ανοίξω τον υπολογιστή μου και θα κοιτάξω άλλη μια φορά την φωτογραφία. Γυρεύοντας λίγες στιγμές ελευθερίας, στην οθόνη του κελιού μου..."

Διακοφτό, 29/03/2016.

https://www.youtube.com/watch?v=_0mlPCr_s7U

Κάθαρσις.

Και η ζωή συνεχίζεται. Μέχρι να τελειώσει η γράμμη. Μέχρι να γραφτεί και η τελευταία τελεία του επιλόγου και να κλείσει η τελευταία σελίδα του βιβλίου. Παρά την δυστυχία, παρά τον πόνο και το μαρτύριο η ζωή πάντα βρίσκει έναν τρόπο να δικαιολογήσει τα πάντα. Να δώσει μια ελάφρυνση στο ίδιο της το βάρος. Και στο τέλος, καλεί εσένα τον ίδιο να δικαιολογήσεις την ύπαρξή της. Να αναπολήσεις τις περασμένες εποχές αυτού του κόσμου. Να ανατρέξεις στα γεγονότα που έγραψαν την ιστορία σου και να κληρονομήσεις τις αναμνήσεις σου στην δίνη της αιωνιότητας. Μια τελευταία παρέλαση. Στον θάνατο. 

Βλέπεις όλα έχουν τον σκοπό τους καλέ μου φίλε. Όλα τα φαντάσματα της νύχτας και οι άγγελοι του παραδείσου. Όλα τα ζεστά καλοκαίρια και οι παγωμένοι χειμώνες. Όλα έχουν ένα αποτέλεσμα στην ιστορία που πρόκειται να πεις όταν συναντήσεις τον δημιουργό σου. Όλα έχουν το σκοπό τους, όταν έρθει η ώρα να αντιμετωπίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Κι εκείνη τη στιγμή τίποτ'άλλο δεν μετράει, παρά η ίδια η πραγματικότητα. Ούτε τα ψέμματα που θα σκαρφιζόσουν αν βρισκόσουν σε κάποιο δικαστήριο ούτε τα κλάματα και τα παρακάλια. Είσαι εσύ, μόνος, στο σκοτάδι και αντιμετωπίζεις ένα σωρό αδυσώπητα κτήνη για μια ευκαιρία στο φώς. Στο φως της αλήθειας.

Όμως είναι πολύ νωρίς ακόμα, η ίσως είναι πολύ αργά, για τέτοιες κουβέντες. Και η ζωή συνεχίζεται. Κοιμήσου. Κοιμήσου βαθιά. Επισκέψου τόπους μαγικούς, τόπους αλλιώτικους.

Συνέχιζε να ζεις.

Συνέχισε...

Απάθεια.

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου που όλα μέσα του σπάνε. Μια στιγμή που δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τις ορμές και τα συναισθήματα του. Μια στιγμή ευεργητική και ευλογημένη. Απόλυτης ομορφιάς, απόλυτης ειλικρίνειας, απόλυτης ελευθερίας.

Όλο το μεταξύ διάστημα, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, χαρακτηρίζεται ως...
απάθεια.

Δεν υπάρχει χαρά, δεν υπάρχει λύπη, μόνο ένας συνεχόμενος πόνος στο στήθος και ένα βλέμμα στο κενό. Ένας νους εγκλωβισμένος και μια καθημερινότητα σε επανάληψη. Ένα κορμί που δεν αισθάνεται, απλά αυτοσυντηρείται μέχρι την ημέρα του χαμού του.

Απάθεια. Ένας αγώνας για επιβίωση, χωρίς κανένα κίνητρο. Πόσο τρομακτικό ακούγεται... πόσο εξοντωτικό είναι.

Τι είναι άραγε η ζωή χωρίς στόχο και κίνητρο; Είναι ζωή ή είναι κάτι άλλο;

Απάθεια. Μια άλλη λέξη για τον καρκίνο.

Τον καρκίνο της ψυχής.

You know I'm born to lose, and gambling's for fools.

Και τώρα που άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς που λέει και η παροιμία, επειδή είμαι προφήτης, έξυπνος και ξέρω ήδη πως και το '16 θα μας πάει γαμιώντας έχω μόνο μια ευχή για φέτος και γενικά για το μέλλον όπως το βλέπω από δω.

It's a long way to the top, if you wanna rock n'roll, είπαν οι AC/DC και διασκεύασαν εξαιρετικά οι Motorhead. Θέλει κόπο, αντοχή και χρόνο για να ζήσεις μια ζωή που θα είναι και ροκ και θα ρολάρει σωστά. Να κυνηγάς διαρκώς τα θέλω σου, να δουλεύεις ασταμάτητα για τα πρέπει σου και να μην κολώνεις πουθενά μέχρι να πετύχεις. Οτιδήποτε και αν είναι αυτό που προσπαθείς. Θέλει να τρως τα μούτρα σου, να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, να τον φτύνεις και να ξαναπροσπαθείς. Να ματώνεις, να πονάς, να καυλώνεις, να γελάς. Η ζωή είναι μια διαρκής έκθεση στο πιθανό και μια διαρκής αποφυγή του τετελεσμένου. Ένα ξεκαρδιστικό αστείο και ένα πικρό δράμα. Σε εμάς είναι το πως θα την περάσουμε.

Οι ευχές και οι τυπικούρες δεν μου πολυπάνε και ούτε μου πήγαν και ποτέ. Οπότε δεν θα μπω καν στη διαδικασία. Απλά κρατήστε τα παραπάνω. Μην βασίζεστε στην τύχη, μην περιμένετε τίποτα να έρθει και μην αφήνετε τίποτα να φύγει. Πάρτε δυνάμεις, σφίξτε στομάχι και κρατηθείτε γερά. Το ταξίδι συνεχίζεται...

Άλλωστε ο Lemmy το είπε καθαρά και ξάστερα:

"You know I'm born to lose, and gambling's for fools,
But that's the way I like it baby,
I don't wanna live forever,
And don't forget the Joker!"

Στη μνήμη του.

https://www.youtube.com/watch?v=QRN39ao_PYk

"Καλά Χριστούγεννα".

"Εγώ ο μικρός ο αμνός του θεού... ο βασιλιάς της σκόνης...", είχαν γράψει κάποτε τα ξύλινα σπαθιά στο ομώνυμο τραγούδι. Μια φράση που δεν ξεχνώ.

Χριστούγεννα ήρθαν και πάλι. Το τζάκι ανάβει. Γιορτή. Κι όμως δεν θυμίζει τίποτα σε γιορτή. Ακούω ήδη τα πρώτα "Χρόνια Πολλά" της ημέρας, και με πιάνει αμηχανία. "Ότι επιθυμείς", λένε.

Κάθε χρονιά αυτές οι λέξεις φαντάζουν όλο και πιο αδυσώπητες, όλο και πιο ουτοπιστικές, ανόητες. Σχεδόν ψυχρές και τυπικές.

Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να με νοιάζει μια τέτοια ευχή, γιατί θα έπρεπε να με αγγίζει. Ειδικά σε μια τόσο άχαρη εποχή. Μια εποχή που τα κεφάλια έχουν γεμίσει μικροτσίπ, οι καρδιές καλώδια και τα όνειρα προβάλλονται σε επανάληψη, σε led γιγαντοοθόνες υψηλής ανάλυσης. Μια εποχή που οι ωκεανοί έχουν μετατραπεί σε υγρούς τάφους και τα σπίτια σε βολικά κελιά. 

Κάθε χρόνο και χειρότερα. Η λέξη "γάμησε τα" έχει αντικαταστήσει την τελεία στις καθημερινές συζητήσεις. Δεν ξέρω αν φταίει η ώρα, το γενικότερο κλίμα, ο marilyn manson ή η μοναξιά μου που οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις μια μέρα σαν αυτή. Όμως τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις τα χρόνια σου να είναι "Πολλά"; Είναι το ένστικτο της επιβίωσης, ένας πληγωμένος εγωισμός ή ένας ασυνείδητος τρόμος, που υποκινεί μια τέτοια επιθυμία; Πραγματικά δεν ξέρω. Δεν νιώθω κάτι. 

Υποθέτω πως η αγάπη είναι μια αρχή να αναθεωρήσεις πολλά. "Αγάπη", ακούγεται όμορφα. Είναι όμως τόσο απλή και δεδομένη όσο νομίζουμε; Στα αυτιά μου φαντάζει μια έννοια ιστορική, στα μάτια μου απολιθωμένη. Είναι μια εύκολη λύση όταν νιώθουμε μαλάκες και εγωιστές. Να λέμε πως "αγαπάμε" κάτι. Κι όμως δεν νομίζω πως αγαπάμε και πολλά πέρα από το τομάρι μας. Από την άλλη έχουμε τον "Έρωτα". Άλλη μια λέξη που έχω βαρεθεί να ακούω και ανάθεμα και αν την έχω βιώσει και ποτέ. 

Ανάθεμα και αν την έχει βιώσει και κανείς όπως θα πρεπε σήμερα. Όπως την γνωρίσαμε στα κείμενα του Πλάτωνα και του Σαίξπηρ εννοώ πάντα, όχι όπως στα τραγούδια του Παντελίδη και στις ταινίες του Χόλιγουντ. Ανάθεμα και αν ο άνθρωπος είχε ποτέ την τιμή να αγγίξει πραγματικά αυτό το συναισθηματικό μεγαλείο, στην ιστορία του, παρά από το να προσπαθεί να το ερμηνεύσει. 

Νιώθω πως όλα είναι συγκεχυμένα. Στο περίπου και γενικά. Νιώθω πως όλα χάνουν λίγο λίγο την αξία που τους αρμόζει, πέφτουν στην μετριότητα μέχρι να χαθούν για πάντα στην ιστορία του "ποτέ". 

Η φωτιά σιγοκαίει στο τζάκι. Ακούω σε λούπα μια μελωδία και λίγα λόγια ρεαλισμού, σαν ενέσεις καφεΐνης μετά από ένα γερό μεθύσι. 

"Nothing's going to change, nothing's going to change the world."

Καληνύχτα Κεμάλ. 

"Καλά Χριστούγεννα".

https://www.youtube.com/watch?v=aTI8cApuoZw