Απάθεια.

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή του κάθε ανθρώπου που όλα μέσα του σπάνε. Μια στιγμή που δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τις ορμές και τα συναισθήματα του. Μια στιγμή ευεργητική και ευλογημένη. Απόλυτης ομορφιάς, απόλυτης ειλικρίνειας, απόλυτης ελευθερίας.

Όλο το μεταξύ διάστημα, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, χαρακτηρίζεται ως...
απάθεια.

Δεν υπάρχει χαρά, δεν υπάρχει λύπη, μόνο ένας συνεχόμενος πόνος στο στήθος και ένα βλέμμα στο κενό. Ένας νους εγκλωβισμένος και μια καθημερινότητα σε επανάληψη. Ένα κορμί που δεν αισθάνεται, απλά αυτοσυντηρείται μέχρι την ημέρα του χαμού του.

Απάθεια. Ένας αγώνας για επιβίωση, χωρίς κανένα κίνητρο. Πόσο τρομακτικό ακούγεται... πόσο εξοντωτικό είναι.

Τι είναι άραγε η ζωή χωρίς στόχο και κίνητρο; Είναι ζωή ή είναι κάτι άλλο;

Απάθεια. Μια άλλη λέξη για τον καρκίνο.

Τον καρκίνο της ψυχής.

You know I'm born to lose, and gambling's for fools.

Και τώρα που άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς που λέει και η παροιμία, επειδή είμαι προφήτης, έξυπνος και ξέρω ήδη πως και το '16 θα μας πάει γαμιώντας έχω μόνο μια ευχή για φέτος και γενικά για το μέλλον όπως το βλέπω από δω.

It's a long way to the top, if you wanna rock n'roll, είπαν οι AC/DC και διασκεύασαν εξαιρετικά οι Motorhead. Θέλει κόπο, αντοχή και χρόνο για να ζήσεις μια ζωή που θα είναι και ροκ και θα ρολάρει σωστά. Να κυνηγάς διαρκώς τα θέλω σου, να δουλεύεις ασταμάτητα για τα πρέπει σου και να μην κολώνεις πουθενά μέχρι να πετύχεις. Οτιδήποτε και αν είναι αυτό που προσπαθείς. Θέλει να τρως τα μούτρα σου, να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, να τον φτύνεις και να ξαναπροσπαθείς. Να ματώνεις, να πονάς, να καυλώνεις, να γελάς. Η ζωή είναι μια διαρκής έκθεση στο πιθανό και μια διαρκής αποφυγή του τετελεσμένου. Ένα ξεκαρδιστικό αστείο και ένα πικρό δράμα. Σε εμάς είναι το πως θα την περάσουμε.

Οι ευχές και οι τυπικούρες δεν μου πολυπάνε και ούτε μου πήγαν και ποτέ. Οπότε δεν θα μπω καν στη διαδικασία. Απλά κρατήστε τα παραπάνω. Μην βασίζεστε στην τύχη, μην περιμένετε τίποτα να έρθει και μην αφήνετε τίποτα να φύγει. Πάρτε δυνάμεις, σφίξτε στομάχι και κρατηθείτε γερά. Το ταξίδι συνεχίζεται...

Άλλωστε ο Lemmy το είπε καθαρά και ξάστερα:

"You know I'm born to lose, and gambling's for fools,
But that's the way I like it baby,
I don't wanna live forever,
And don't forget the Joker!"

Στη μνήμη του.

https://www.youtube.com/watch?v=QRN39ao_PYk

"Καλά Χριστούγεννα".

"Εγώ ο μικρός ο αμνός του θεού... ο βασιλιάς της σκόνης...", είχαν γράψει κάποτε τα ξύλινα σπαθιά στο ομώνυμο τραγούδι. Μια φράση που δεν ξεχνώ.

Χριστούγεννα ήρθαν και πάλι. Το τζάκι ανάβει. Γιορτή. Κι όμως δεν θυμίζει τίποτα σε γιορτή. Ακούω ήδη τα πρώτα "Χρόνια Πολλά" της ημέρας, και με πιάνει αμηχανία. "Ότι επιθυμείς", λένε.

Κάθε χρονιά αυτές οι λέξεις φαντάζουν όλο και πιο αδυσώπητες, όλο και πιο ουτοπιστικές, ανόητες. Σχεδόν ψυχρές και τυπικές.

Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να με νοιάζει μια τέτοια ευχή, γιατί θα έπρεπε να με αγγίζει. Ειδικά σε μια τόσο άχαρη εποχή. Μια εποχή που τα κεφάλια έχουν γεμίσει μικροτσίπ, οι καρδιές καλώδια και τα όνειρα προβάλλονται σε επανάληψη, σε led γιγαντοοθόνες υψηλής ανάλυσης. Μια εποχή που οι ωκεανοί έχουν μετατραπεί σε υγρούς τάφους και τα σπίτια σε βολικά κελιά. 

Κάθε χρόνο και χειρότερα. Η λέξη "γάμησε τα" έχει αντικαταστήσει την τελεία στις καθημερινές συζητήσεις. Δεν ξέρω αν φταίει η ώρα, το γενικότερο κλίμα, ο marilyn manson ή η μοναξιά μου που οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις μια μέρα σαν αυτή. Όμως τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις τα χρόνια σου να είναι "Πολλά"; Είναι το ένστικτο της επιβίωσης, ένας πληγωμένος εγωισμός ή ένας ασυνείδητος τρόμος, που υποκινεί μια τέτοια επιθυμία; Πραγματικά δεν ξέρω. Δεν νιώθω κάτι. 

Υποθέτω πως η αγάπη είναι μια αρχή να αναθεωρήσεις πολλά. "Αγάπη", ακούγεται όμορφα. Είναι όμως τόσο απλή και δεδομένη όσο νομίζουμε; Στα αυτιά μου φαντάζει μια έννοια ιστορική, στα μάτια μου απολιθωμένη. Είναι μια εύκολη λύση όταν νιώθουμε μαλάκες και εγωιστές. Να λέμε πως "αγαπάμε" κάτι. Κι όμως δεν νομίζω πως αγαπάμε και πολλά πέρα από το τομάρι μας. Από την άλλη έχουμε τον "Έρωτα". Άλλη μια λέξη που έχω βαρεθεί να ακούω και ανάθεμα και αν την έχω βιώσει και ποτέ. 

Ανάθεμα και αν την έχει βιώσει και κανείς όπως θα πρεπε σήμερα. Όπως την γνωρίσαμε στα κείμενα του Πλάτωνα και του Σαίξπηρ εννοώ πάντα, όχι όπως στα τραγούδια του Παντελίδη και στις ταινίες του Χόλιγουντ. Ανάθεμα και αν ο άνθρωπος είχε ποτέ την τιμή να αγγίξει πραγματικά αυτό το συναισθηματικό μεγαλείο, στην ιστορία του, παρά από το να προσπαθεί να το ερμηνεύσει. 

Νιώθω πως όλα είναι συγκεχυμένα. Στο περίπου και γενικά. Νιώθω πως όλα χάνουν λίγο λίγο την αξία που τους αρμόζει, πέφτουν στην μετριότητα μέχρι να χαθούν για πάντα στην ιστορία του "ποτέ". 

Η φωτιά σιγοκαίει στο τζάκι. Ακούω σε λούπα μια μελωδία και λίγα λόγια ρεαλισμού, σαν ενέσεις καφεΐνης μετά από ένα γερό μεθύσι. 

"Nothing's going to change, nothing's going to change the world."

Καληνύχτα Κεμάλ. 

"Καλά Χριστούγεννα".

https://www.youtube.com/watch?v=aTI8cApuoZw

Τρόμος.

Κι έτσι το μίσος διαδίδεται. Όλο και περισσότερο.

Ο κόσμος μετατρέπεται σε μια μεγάλη σκακιέρα. Σε ένα ατελείωτο νεκροταφείο. Αθώοι και μη, όλοι τους νεκροί.

Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία, Ρωσία, ΗΠΑ, όλοι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Σύνορα κλείνουν, στρατός βγαίνει στους δρόμους, απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο φασισμός και ο ρατσισμός εντείνονται κάθε λεπτό που περνάει. 

Ολόκληρα έθνη ετοιμάζονται για πόλεμο. Η τρομοκρατία που ξεκίνησε με την πρόφαση, επικράτησης ενός ανώτερου θεού, πλέον παίρνει σάρκα και οστά. Οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα οπλίζουν και σημαδεύουν νέους αθώους. Η αιματοχυσία τώρα ξεκινάει.

Όποιος, ή μάλλον όποιοι, και αν βρίσκονται πίσω από τον ISIS και τις ομάδες αυτοκτονίας του, είναι προφανές ότι πετυχαίνουν τον σκοπό τους. Οδηγούν γρήγορα την υφήλιο σε έναν ακόμη Παγκόσμιο Πόλεμο. Δημιουργούν ορκισμένους εχθρούς, μοιράζουν οργή και θλίψη, εξουσιοδοτούν αυταρχικές τακτικές, σκοτώνουν κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας.

Ο απολογισμός ως τώρα φτάνει τους 162 νεκρούς και τους 200, περίπου τραυματίες. Φαίνεται πως η "11η Σεπτεμβρίου" που είχα αναφερθεί στο παρελθόν δεν θα σταματήσει πότε να συμβαίνει. Η ημερομηνία μπορεί να αλλάζει, ακόμα και η τοποθεσία, το αποτέλεσμα όμως μένει ίδιο.

Μετά από 3 ώρες ύπνου (τόσες μπόρεσα), συνεχίζω να κοιτάζω αυτή την φωτογραφία απελπισμένος, αηδιασμένος, μουδιασμένος. Κάθε λεπτό το ερώτημά που τρυπάει το μυαλό μου, γίνεται όλο και περισσότερο ρητορικό.

"Θα μάθουμε ποτέ;".

Welcome to the 21st century.

Σαν χθες θυμάμαι την φρικιαστική αυτή εικόνα θανάτου στην οθόνη της παλιάς τηλεόρασης. Ήμουν μικρός, μόλις 7 χρονών. Ίσως πολύ μικρός για να καταλάβω τι ακριβώς βλέπω, αρκετά μεγάλος βέβαια για αποθηκεύσω το συναίσθημα. Τον τρόμο που ένιωσα. Η μάνα μου με απομάκρυνε γρήγορα απ'το δωμάτιο, προσπάθησε να μου κλείσει τα μάτια, να προστατεύσει το παιδικό μου μυαλό, τα μάτια όμως δεν έκλεισαν ποτέ.

Από τότε πέρασαν 14 χρόνια, το σώμα μεγάλωσε, το μυαλό άρχισε να κατανοεί, η εμπειρία αυξήθηκε, οι εικόνες ωστόσο παρέμειναν εκεί. Εικόνες που πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα που περνάει, κάθε χρόνο που φεύγει. Η μυρωδιά του θανάτου, πλανάται ακόμα στον αέρα. Το αίμα, ποτίζει το χώμα που πατάω. 

Προσπάθησα να μάθω περισσότερα, να κατανοήσω τα κίνητρα αυτής της αναπτυσσόμενης παρακμής. Έτσι, παρακολούθησα στενά τα γεγονότα:

Αφγανιστάν (2001 - 2015).

Ιράκ (2003 - 2011).

Πακιστάν (2004 - 2015).

Σομαλία (2009 - 2015). 

Λιβύη (2011).

Συρία (2014 - 2015).

Σύντομα κατάλαβα πως αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους πολέμους που εξαπέλυσε η Αμερική ανά τον κόσμο, αμέσως μετά το συμβάν στους δίδυμους πύργους, οι αιματηρές απαντήσεις της στο καλοστημένο αυτό "Τρομοκρατικό χτύπημα". Το ψέμα το κατανόησα αμέσως, η Αμερική είναι γνωστή για την διαπλοκή και την βρωμιά της. Αδιαμφισβήτητα ο κόσμος ήταν αρκετά μπουρδέλο και πριν από αυτήν, η ιστορία όμως μου έμαθε πως οι μεγάλες δυνάμεις ανέκαθεν έσπερναν τον θάνατο προκειμένου να επιβληθούν και να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και συνήθως δεν είχαν ούτε πατρίδα, ούτε θρησκεία, ούτε ιδεολογία, μόνο έναν θεό: το χρήμα. 

Ωστόσο αν και κατανοώ τα κίνητρα, ο σκοπός μου διαφεύγει. Αξίζει να καταστρέψεις τον κόσμο, να γεμίσεις θάνατο και δυστυχία, να κάψεις τα πάντα, για το δικαίωμα να διατάζεις ένα μάτσο νεκρά κορμιά; Αξίζει να αποκτήσεις όλα τα χρήματα του πλανήτη για να γεμίσεις μια θάλασσα από παγωμένα, ατσάλινα θησαυροφυλάκια;

Όσο παρακολουθώ αυτή την εικόνα, μια από τις εναρκτήριες εικόνες του 21ου αιώνα, τρέμω στην ιδέα πως ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή του.

https://www.youtube.com/watch?v=hWiusdy1miI