"Καλά Χριστούγεννα".

"Εγώ ο μικρός ο αμνός του θεού... ο βασιλιάς της σκόνης...", είχαν γράψει κάποτε τα ξύλινα σπαθιά στο ομώνυμο τραγούδι. Μια φράση που δεν ξεχνώ.

Χριστούγεννα ήρθαν και πάλι. Το τζάκι ανάβει. Γιορτή. Κι όμως δεν θυμίζει τίποτα σε γιορτή. Ακούω ήδη τα πρώτα "Χρόνια Πολλά" της ημέρας, και με πιάνει αμηχανία. "Ότι επιθυμείς", λένε.

Κάθε χρονιά αυτές οι λέξεις φαντάζουν όλο και πιο αδυσώπητες, όλο και πιο ουτοπιστικές, ανόητες. Σχεδόν ψυχρές και τυπικές.

Δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να με νοιάζει μια τέτοια ευχή, γιατί θα έπρεπε να με αγγίζει. Ειδικά σε μια τόσο άχαρη εποχή. Μια εποχή που τα κεφάλια έχουν γεμίσει μικροτσίπ, οι καρδιές καλώδια και τα όνειρα προβάλλονται σε επανάληψη, σε led γιγαντοοθόνες υψηλής ανάλυσης. Μια εποχή που οι ωκεανοί έχουν μετατραπεί σε υγρούς τάφους και τα σπίτια σε βολικά κελιά. 

Κάθε χρόνο και χειρότερα. Η λέξη "γάμησε τα" έχει αντικαταστήσει την τελεία στις καθημερινές συζητήσεις. Δεν ξέρω αν φταίει η ώρα, το γενικότερο κλίμα, ο marilyn manson ή η μοναξιά μου που οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις μια μέρα σαν αυτή. Όμως τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις τα χρόνια σου να είναι "Πολλά"; Είναι το ένστικτο της επιβίωσης, ένας πληγωμένος εγωισμός ή ένας ασυνείδητος τρόμος, που υποκινεί μια τέτοια επιθυμία; Πραγματικά δεν ξέρω. Δεν νιώθω κάτι. 

Υποθέτω πως η αγάπη είναι μια αρχή να αναθεωρήσεις πολλά. "Αγάπη", ακούγεται όμορφα. Είναι όμως τόσο απλή και δεδομένη όσο νομίζουμε; Στα αυτιά μου φαντάζει μια έννοια ιστορική, στα μάτια μου απολιθωμένη. Είναι μια εύκολη λύση όταν νιώθουμε μαλάκες και εγωιστές. Να λέμε πως "αγαπάμε" κάτι. Κι όμως δεν νομίζω πως αγαπάμε και πολλά πέρα από το τομάρι μας. Από την άλλη έχουμε τον "Έρωτα". Άλλη μια λέξη που έχω βαρεθεί να ακούω και ανάθεμα και αν την έχω βιώσει και ποτέ. 

Ανάθεμα και αν την έχει βιώσει και κανείς όπως θα πρεπε σήμερα. Όπως την γνωρίσαμε στα κείμενα του Πλάτωνα και του Σαίξπηρ εννοώ πάντα, όχι όπως στα τραγούδια του Παντελίδη και στις ταινίες του Χόλιγουντ. Ανάθεμα και αν ο άνθρωπος είχε ποτέ την τιμή να αγγίξει πραγματικά αυτό το συναισθηματικό μεγαλείο, στην ιστορία του, παρά από το να προσπαθεί να το ερμηνεύσει. 

Νιώθω πως όλα είναι συγκεχυμένα. Στο περίπου και γενικά. Νιώθω πως όλα χάνουν λίγο λίγο την αξία που τους αρμόζει, πέφτουν στην μετριότητα μέχρι να χαθούν για πάντα στην ιστορία του "ποτέ". 

Η φωτιά σιγοκαίει στο τζάκι. Ακούω σε λούπα μια μελωδία και λίγα λόγια ρεαλισμού, σαν ενέσεις καφεΐνης μετά από ένα γερό μεθύσι. 

"Nothing's going to change, nothing's going to change the world."

Καληνύχτα Κεμάλ. 

"Καλά Χριστούγεννα".

https://www.youtube.com/watch?v=aTI8cApuoZw

Τρόμος.

Κι έτσι το μίσος διαδίδεται. Όλο και περισσότερο.

Ο κόσμος μετατρέπεται σε μια μεγάλη σκακιέρα. Σε ένα ατελείωτο νεκροταφείο. Αθώοι και μη, όλοι τους νεκροί.

Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία, Ρωσία, ΗΠΑ, όλοι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Σύνορα κλείνουν, στρατός βγαίνει στους δρόμους, απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο φασισμός και ο ρατσισμός εντείνονται κάθε λεπτό που περνάει. 

Ολόκληρα έθνη ετοιμάζονται για πόλεμο. Η τρομοκρατία που ξεκίνησε με την πρόφαση, επικράτησης ενός ανώτερου θεού, πλέον παίρνει σάρκα και οστά. Οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα οπλίζουν και σημαδεύουν νέους αθώους. Η αιματοχυσία τώρα ξεκινάει.

Όποιος, ή μάλλον όποιοι, και αν βρίσκονται πίσω από τον ISIS και τις ομάδες αυτοκτονίας του, είναι προφανές ότι πετυχαίνουν τον σκοπό τους. Οδηγούν γρήγορα την υφήλιο σε έναν ακόμη Παγκόσμιο Πόλεμο. Δημιουργούν ορκισμένους εχθρούς, μοιράζουν οργή και θλίψη, εξουσιοδοτούν αυταρχικές τακτικές, σκοτώνουν κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας.

Ο απολογισμός ως τώρα φτάνει τους 162 νεκρούς και τους 200, περίπου τραυματίες. Φαίνεται πως η "11η Σεπτεμβρίου" που είχα αναφερθεί στο παρελθόν δεν θα σταματήσει πότε να συμβαίνει. Η ημερομηνία μπορεί να αλλάζει, ακόμα και η τοποθεσία, το αποτέλεσμα όμως μένει ίδιο.

Μετά από 3 ώρες ύπνου (τόσες μπόρεσα), συνεχίζω να κοιτάζω αυτή την φωτογραφία απελπισμένος, αηδιασμένος, μουδιασμένος. Κάθε λεπτό το ερώτημά που τρυπάει το μυαλό μου, γίνεται όλο και περισσότερο ρητορικό.

"Θα μάθουμε ποτέ;".

Welcome to the 21st century.

Σαν χθες θυμάμαι την φρικιαστική αυτή εικόνα θανάτου στην οθόνη της παλιάς τηλεόρασης. Ήμουν μικρός, μόλις 7 χρονών. Ίσως πολύ μικρός για να καταλάβω τι ακριβώς βλέπω, αρκετά μεγάλος βέβαια για αποθηκεύσω το συναίσθημα. Τον τρόμο που ένιωσα. Η μάνα μου με απομάκρυνε γρήγορα απ'το δωμάτιο, προσπάθησε να μου κλείσει τα μάτια, να προστατεύσει το παιδικό μου μυαλό, τα μάτια όμως δεν έκλεισαν ποτέ.

Από τότε πέρασαν 14 χρόνια, το σώμα μεγάλωσε, το μυαλό άρχισε να κατανοεί, η εμπειρία αυξήθηκε, οι εικόνες ωστόσο παρέμειναν εκεί. Εικόνες που πολλαπλασιάζονται κάθε μέρα που περνάει, κάθε χρόνο που φεύγει. Η μυρωδιά του θανάτου, πλανάται ακόμα στον αέρα. Το αίμα, ποτίζει το χώμα που πατάω. 

Προσπάθησα να μάθω περισσότερα, να κατανοήσω τα κίνητρα αυτής της αναπτυσσόμενης παρακμής. Έτσι, παρακολούθησα στενά τα γεγονότα:

Αφγανιστάν (2001 - 2015).

Ιράκ (2003 - 2011).

Πακιστάν (2004 - 2015).

Σομαλία (2009 - 2015). 

Λιβύη (2011).

Συρία (2014 - 2015).

Σύντομα κατάλαβα πως αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους πολέμους που εξαπέλυσε η Αμερική ανά τον κόσμο, αμέσως μετά το συμβάν στους δίδυμους πύργους, οι αιματηρές απαντήσεις της στο καλοστημένο αυτό "Τρομοκρατικό χτύπημα". Το ψέμα το κατανόησα αμέσως, η Αμερική είναι γνωστή για την διαπλοκή και την βρωμιά της. Αδιαμφισβήτητα ο κόσμος ήταν αρκετά μπουρδέλο και πριν από αυτήν, η ιστορία όμως μου έμαθε πως οι μεγάλες δυνάμεις ανέκαθεν έσπερναν τον θάνατο προκειμένου να επιβληθούν και να εξασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και συνήθως δεν είχαν ούτε πατρίδα, ούτε θρησκεία, ούτε ιδεολογία, μόνο έναν θεό: το χρήμα. 

Ωστόσο αν και κατανοώ τα κίνητρα, ο σκοπός μου διαφεύγει. Αξίζει να καταστρέψεις τον κόσμο, να γεμίσεις θάνατο και δυστυχία, να κάψεις τα πάντα, για το δικαίωμα να διατάζεις ένα μάτσο νεκρά κορμιά; Αξίζει να αποκτήσεις όλα τα χρήματα του πλανήτη για να γεμίσεις μια θάλασσα από παγωμένα, ατσάλινα θησαυροφυλάκια;

Όσο παρακολουθώ αυτή την εικόνα, μια από τις εναρκτήριες εικόνες του 21ου αιώνα, τρέμω στην ιδέα πως ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή του.

https://www.youtube.com/watch?v=hWiusdy1miI

The Sun.

The sun. I love the sun. 

You know why? 

Cause he never fades away. 

Even in the darkest night he's always there.

Always burning bright on the other side, and before you even realise, he comes back.

He's rising up behind the trees, over the seas and soon after he sets for one more time far away on the horizon.
The fact about him, is that he comes and goes but he never gives up. 

He keeps on coming and going every single day, and he lasts nearly for ever.

Without him there is no life, there is no future. Only darkness.

Although there are countless stars out there, countless other "suns" HE is unique. 

He is the reason for everything i know feel and live for.

The reason i exist.

Right now im looking at the sun and i love him even more, every passing minute. 

You know why?

Cause he reminds me of you.

Φιλμ Νουάρ.

Κοιτάζω γύρω εδώ και ώρα. Το σκηνικό θυμίζει κάτι από φιλμ νουάρ. Το καλοκαίρι σχεδόν έφυγε. Μια ακόμη εποχή πέρασε στην ιστορία, χάθηκε στο βιβλίο της ζωής. Τι ένιωσα, τι κατάλαβα; Δύσκολο να εξηγήσω. 

Έμεινα να κοιτάζω τα κύματα σαστισμένος. 

Ακόμα κάθομαι και τα κοιτάζω, προσπαθώ να καταλάβω. Παίρνει καιρό, πολλά χρόνια, να καταλάβεις τι συμβαίνει μέσα σου. Όλα μετατοπίζονται διαρκώς, σαν αυτά τα κύματα. Πριν καλά καλά προλάβεις να πάρεις θέση τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Οι εποχές επιβάλλουν τους κανόνες, οι κανόνες τη στρατηγική και η στρατηγική το αντίκτυπο. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ή ασφαλής. Βρίσκεσαι πάντα στις επάλξεις, πάντα ετοιμοπόλεμος... έτοιμος για το χειρότερο και το καλύτερο συνάμα. Μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι.

Ακόμα κοιτάζω. Σκέφτομαι τι απέγινε ο πιτσιρικάς. Εκείνος ο ανώριμος, αξιολάτρευτος μικρός διάολος. Μετατοπίστηκε για λίγο από εδώ και ύστερα χάθηκε για πάντα, στον κόσμο του. Καταλαβαίνω την ανάγκη της απουσίας του. Καταλαβαίνω ακόμα και την ανάγκη του ίδιου να απέχει. Ο κόσμος των ενηλίκων δεν είναι για πιτσιρικάδες. Είναι σκληρός και άρρωστος, αδυσώπητος, τρομακτικός...

Τα κύματα αποχρωματίζονται όλο και περισσότερο όσο στέκομαι μπροστά τους. Θαρρείς πως χάνουν λίγο απ' τη ζωντάνια τους κάθε λεπτό. Η απουσία του είναι αισθητή. Θα γυρίσει, δεν θα γυρίσει, τα "γιατί" πολλά, οι απαντήσεις λίγες. Σκοτεινιάζει, πρέπει να πηγαίνω. Σηκώθηκα και περπάτησα μέχρι το αυτοκίνητο. Έβαλα μπρος και για μια τελευταία φορά κοίταξα γύρω μου.

Το σκηνικό θυμίζει κάτι από φιλμ νουάρ.

Και όπως κάθε σε κάθε φιλμ νουάρ, υπάρχει ένας νεκρός και μια ιστορία...