ΟΧΙ.

Φτάνουμε λοιπόν σε μια ιστορικά κομβική στιγμή και ίσως στην δημοκρατικά πιο καθαρή από την γέννηση του έθνους. Η Ελλάδα πρέπει από εδώ και στο εξής να αποφασίσει η ίδια για το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της. Πριν από περίπου 200 χρόνια, αποφασίσαμε για πρώτη φορά να αποτάξουμε τον φόβο και τον δισταγμό και ζήσαμε ελεύθεροι, έστω και για λίγο. Εκατομμύρια Έλληνες πέθαναν σε αυτά τα 200 χρόνια, για να παραμείνει στα χέρια μας αυτό το δικαίωμα, είτε από ξένους κατακτητές είτε από εγχώριους προδότες.

Σήμερα 200 χρόνια μετά, φτάσαμε να πληρώνουμε εικονικά χρέη και να ζούμε φοβισμένοι μέσα στα ίδια μας τα σπίτια. Φτάσαμε να μας κάνουν κουμάντο ένα μάτσο τοκογλύφοι και να μας κουνάν επιδεικτικά το δάχτυλο χωρίς κανέναν απολύτως σεβασμό. Φτάσαμε να ζούμε στην σκιά και στην άγνοια των εκχρηματισμένων μέσων ενημέρωσης, των εντολοδόχων πολιτικών και των απαίδευτων συμπολιτών μας.

Φτάνει λοιπόν η στιγμή που καλούμαστε να τιμήσουμε και να επαναλάβουμε τα ΟΧΙ των προγόνων μας και να πούμε ΝΑΙ στο μέλλον μας. Φτάνει η στιγμή που η δημοκρατία θα νικήσει τον φόβο, ή θα πεθάνει μια για πάντα πολεμώντας τον.

Ο Μπάμπης.

Γνωρίστε τον Μπάμπη (σόρυ μόλις είχα ξυπνήσει όταν τον βρήκα και τον βάφτισα). Έναν πολύ θαρραλέο νεοσσό που παρά τρίχα γλύτωσε τον πνιγμό από την σημερινή πρωινή μπόρα. Μετά από μερικές ώρες ξεκούρασης κατάφερε να πάρει μια σωστή πόζα, μόνο για να αποβιώσει λίγα λεπτά αγότερα…

Ναι δεν λέω είναι απλά ένα μικρό σπουργίτι, χιλιάδες σαν αυτό πεθαίνουν παντού κάθε μέρα από φυσιολογικά αίτια, όμως στην τελική κι εμείς σαν αυτό το πλάσμα στην φωτογραφία δεν είμαστε; Κι εμείς δεν πονάμε, δεν φοβόμαστε, δεν γεννιόμαστε και δεν πεθαίνουμε ξαφνικά όπως αυτό;

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που μπαίνεις σοβαρά στη διαδικασία να αναλογιστείς το μεγάλο αυτό δώρο της ζωής αλλά και την ίδια την ευθραυστότητα και την παραδοξότητα του. Στιγμές που και η μικρότερη μονάδα σε αυτόν τον τεράστιο κόσμο αποκτά σημασία και νόημα. Στιγμές που παύεις να νιώθεις μικρός.

Καλό σου ταξίδι μικρέ μου φίλε.

The Bottomless Pit.

Ένα κελί είναι το σπίτι μου. Ένα κελί και η καρδιά μου.

Καμιά φορά κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι τον κόσμο που ήξερα. Σκέφτομαι όλα αυτά που θεωρούσα ως δεδομένα. Ένα πιάτο φαΐ, ένα ποτήρι νερό, μια μικρή κουβέντα, ένα χάδι, τον ήλιο στο πρόσωπο μου. Ανακαλώ στιγμές ελευθερίας, στιγμές ζωής. 

Είμαι κλεισμένος σε αυτό το κελί εδώ και πολύ καιρό, περισσότερο απ' όσο μπορεί να συγκρατήσει η μνήμη μου. Ένα κελί φτιαγμένο από κραυγές, σκοτάδι και ατσάλι. Για μήνες ουρλιάζω σαν τρελός, βαράω τους τοίχους, μέχρι να ματώσουν τα χέρια μου. Πλέον αρχίζω και καταλαβαίνω πως δεν πρόκειται να έρθει κανείς να με βγάλει. Είμαι μόνος, ξεχασμένος...

Ξύπνησα πάλι στο παγωμένο πάτωμα. Ένας εκκωφαντικός ήχος μου τρύπησε τα αυτιά. Κάτι έσπασε την μισητή σιωπή της κόλασης μου. Η πόρτα ανοίγει. Φως μπαίνει από ψηλά. 
Φωνές.

Ακούω φωνές!

Αυτό που μόλις διάβασες σου φαίνεται παραμυθάκι; Ενημερώσου.

https://cpj.org/blog/2015/04/egyptian-journalist-shawkan-on-his-600-days-in-pri.php
https://cpj.org/blog/Shawkan.Egypt.Letter.The.Walls.of.my.life.pdf
https://www.facebook.com/FreedomforShawkan/timeline

-

A cell is my home. A cell is my heart.

Sometimes I close my eyes and think about the world I knew. I think about all these things that I've taken for granted. A plate of food, a glass of water, a little chat, a caress, the sun on my face. I recall moments of freedom, moments of life.

I'm locked in this cell for a long time, more than I can remember. A cell made of screams, darkness and steel. For months I scream like I'm going crazy, I'm banging the walls until my hands bleed. As the days go by I begin to understand that no one is coming for me. I am alone, I am forgotten...

I woke up again on the icy floor. A deafening sound pierced my ears. Something broke the hateful silence of my hell. The door opens. Light enters from above.
Voices.

I hear voices!

Do you think, that what you just read is just a tale? Get updated. 

https://cpj.org/blog/2015/04/egyptian-journalist-shawkan-on-his-600-days-in-pri.php
https://cpj.org/blog/Shawkan.Egypt.Letter.The.Walls.of.my.life.pdf
https://www.facebook.com/FreedomforShawkan/timeline

Γενέθλια.

Έγινα 21. Πότε έγινα 21; Τα χρόνια φαίνεται να πηγαίνουν και να έρχονται. Άλλοι άνθρωποι φεύγουν, άλλοι μένουν. Η ζωή τρέχει, φέρνει και παίρνει κατά το δοκούν. Ερεθίσματα με χτυπούν από παντού, εικόνες, ήχοι, μυρωδιές. Ερεθίσματα που μένουν. Αναμνήσεις που κρατούν. 

Χαίρομαι, αλήθεια χαίρομαι. Μεγαλώνω, αλλά δεν φοβάμαι. Η μάλλον ίσως και να φοβάμαι αλλά μαθαίνω να το ελέγχω. Σκέφτομαι, αισθάνομαι, κατανοώ. 

Στο τέλος της ημέρας κάθομαι και αναλογίζομαι, τι είναι αυτό που δίνει νόημα σε αυτό που βιώνω. Τι είναι αυτό που δικαιολογεί κάθε κόπο και φόβο που αισθάνομαι; Ίσως και να το ξέρω τελικά. Ίσως οι ερωτήσεις μου να είναι περισσότερο ρητορικές απ'όσο νομίζω. Απλές προσπάθειες εμπέδωσης μιας προυπάρχουσας γνώσης.

Έγινα 21. Κάθισα σε μια παραλία, με μπύρες και κιθάρα. Έπαιξα σε μια παιδική χαρά. Έπαιξα με φίλους, όπως συνήθιζα μερικά χρόνια πριν. Γέλασα. Γέλασα πολύ. Φόρτωσα την κιθάρα και ότι ποτά έμειναν στο αμάξι. Ανέβηκα σπίτι. Κλείδωσα και άνοιξα μια μπύρα. Το φως του δωματίου αρκετό για δω τι γράφω στο χαρτί. Έβαλα λίγη μουσική. Η πένα παίρνει τη σκυτάλη. 

"Τα γενέθλια παίζουν δύο ρόλους στη ζωή. Πρώτον σου θυμίζουν την πάροδο του χρόνου και την αναπόφευκτη αλλαγή. Δεύτερον σε κάνουν να αναλογιστείς πόση αγάπη έχεις, ή δεν έχεις, γύρω σου. Είναι μια μέρα απλή, γεμάτη χαμόγελα και λίγους καλούς φίλους. Έτσι τουλάχιστον ήταν όταν ήμουνα μικρός, κι έτσι θέλω να παραμείνει. Μέχρι το τέλος."

Χρόνια Πολλά Μαμά.

"Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα. Την εικόνα της απόλυτης φρίκης. Μια γυναίκα κείτεται νεκρή στο πάτωμα. Ένα μικρό μελαμψό παιδί στέκεται από πάνω της και την πιάνει από τον ώμο. Την αγγίζει όλο αγωνία και φόβο. Συρία 2015.

Σήμερα βρέχει, βρέχει πολύ. Σταγόνες κατρακυλούν από τα δάχτυλα του. και πέφτουν από το μπαλκόνι στο έδαφος και στα κεφάλια των περαστικών. Το χαρτί περιμένει. Σκουπίζει το χέρι, στην μπλούζα του. Κάθεται αναπαυτικά στο βρεγμένο μπαλκόνι.

10 Μαΐου 2015. Γιορτή της Μητέρας."

Δυο σταγόνες ξεκολλούν 
απ'του ουρανού το απέραντο γαλάζιο
μπροστά στα μάτια μου νωχελικά κυλούν
και το κεφάλι μου και πάλι είναι άδειο.

Αμάξια πλέουν ακατάπαυστα στο πέλαγος του δρόμου
κι εγώ σαν φάρος καρτερώ και αγναντεύω
αναρωτιέμαι αν ο κόσμος είναι απότοκο του τρόμου
του τρόμου αυτού που τέτοιες μέρες δεν αντέχω.

Σήμερα η μέρα αυτή βαφτίστηκε μητέρα
από του κόσμου την ανώφελη στοργή
απ'το κεφάλι απόψε πέρασε μια σφαίρα
μιας μητέρας στην βαθιά ανατολή,

Αυτός ο ήχος του νερού την ξελασπώνει
μια ανάμνηση θαμμένη για καιρό με ανακαλεί
μια μητέρα από τον κόσμο ξεχασμένη
μεταμφιεσμένη σαν σταγόνα ξαναζεί.

"Χρόνια πολλά μαμά."