''Ελεύθερη'' πτώση.

Κάθε μέρα είναι μια ελεύθερη πτώση. Μια βουτιά στο κενό. Δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, μπορεί να σου χαρίσει την πιο όμορφη εμπειρία της ζωής σου όσο εύκολα μπορεί να σου χαρίσει έναν γρήγορο και φρικτό θάνατο. Για λίγο μένεις εκεί, στο απόλυτο τίποτα και κοιτάζεις γύρω σου. Χάνεσαι. Όλα σου φαίνονται τόσο παράξενα, τόσο μεγάλα, τόσο άπειρα, που νιώθεις σαν μια σταγόνα στον ωκεανό. Νιώθεις σαν ένα μικρό παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο, η περιέργεια είναι η ίδια η αντίληψη μονάχα άλλαξε. Εξελίχθηκε, πατώντας πάνω στο κουφάρι της παιδικής σου αθώοτητας. Σύντομα το μυαλό σου επιστρέφει, τα μάτια σου έχουν και πάλι τον έλεγχο. Σιγά σιγά αρχίζεις και καταλαβαίνεις την θέση σου στο χώρο και τον στόχο που έχεις επιλέξει. Το ζήτημα είναι να τον υλοποιήσεις. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο, σε βάθος ενός μήνα, ενός χρόνου, σε βάθος δέκα χρόνων, μιας ολόκληρης ζωής. Δεν έχει τόση πολλή σημασία αυτή τη στιγμή το πότε μόνο το να τα καταφέρεις. Μέρα τη μέρα, βουτιά τη βουτιά. Όσο περνάει και αυτή η μέρα η πτώση φτάνει σταδιακά στο τέλος της, το έδαφος πλησιάζει και η πίεση αυξάνεται. Ο ήλιος δύει και το σκοτάδι αρχίζει και σε καταπίνει. Αρχίζεις και επιταγχύνεις. Και κάπου εκεί, σε προλαβαίνει το άγχος. Θα ανοίξει το αλεξίπτωτο, δεν θα ανοίξει; Θα προσγειωθώ, θα ζήσω; Και αν ζήσω; Θα συνεχίσω να πέφτω, ξανά και ξανά... Κοιτάζεις για μια στιγμή επάνω. Στην τελευταία αχτίδα φωτός που έχει απομείνει στον ουρανό. Κάτι προσπαθεί να σου πει άκουσέ την, θα εξαφανιστεί σύντομα. Τα μάτια κλείνουν και ο ήχος του αέρα που σφυρίζει ξαφνικά χάνεται. Τα μάτια ανοίγουν και το φως έχει πλέον χαθεί. Χρειάστηκες μερικά δευτερόλεπτα αλλά το κατάλαβες. Ο φόβος είναι ανώφελος. Είσαι επαγγελματίας. Αυτή είναι η δουλειά σου, να πέφτεις. Τουλάχιστον κάντην καλά. Ξαφνικά σταμάτας να ελπίζεις σε μια απλή επιβίωση. Το να χάσεις κάθε ελπίδα, αύτο είναι πραγματική ελευθερία. Και το να έχεις πραγματική ελευθερία είναι η πιο δυνατή σου ελπίδα. Παίρνεις το χέρι σου απο το αλεξίπτωτο. Το απλώνεις και χαιδεύεις ξανά τον αέρα. Συνέχιζεις να πέφτεις στο άπειρο. Ελεύθερος.

Μην ξεχνάς.

Οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα, λένε. Τελικά ίσως δεν είναι απλώς μια κακιά φήμη για την φύση και τον τρόπο σκέψης μας, χωρίς καμία υπόσταση. Μεγάλοι-μικροί, άνδρες-γυναίκες, όλοι λίγο πολύ έχουμε μια τάση να ξεχνάμε. Πράξεις, στιγμές, λόγια. Τα λόγια είναι του αέρα θα μου πείς και δεν θα διαφωνήσω καθόλου, οι πράξεις όμως; Είναι η μόνη απόδειξη αληθινής ζωής που έχουμε. Η μόνη απόδειξη ύπαρξης. Γιατί λοιπόν να τις λησμονήσουμε και να τις ισoπεδώσουμε για χάρη μιας ούτως η άλλως, κυκλοθυμικής, ψυχικής υγείας. Ευτυχώς, πολλές φορές βγαίνει η ανθρώπινη πλευρά στην επιφάνεια που αρνείται κατηγορηματικά να ξεχάσει. Δυστυχώς, αυτή η ανθρώπινη πλευρά όμως καταλήγει αυτοκαταστροφική και ανθυγιεινή, όσο υπεραναλύουμε και εξιδανικεύουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Οπότε τι τελικά αξίζει; Τι πρέπει να κάνεις; Νομίζω πως η απάντηση βρίσκεται στην εγκράτεια. Καλώς η κακώς, οι άνθρωποι είμαστε απλώς ανακυκλωμένα πρόσωπα για τους άλλους, πρόσωπα μη αναντικατάστατα και σε έναν βαθμό αναλώσιμα. Όμως όλοι έχουμε την αξία μας, λίγο ή πολύ, όλοι έχουμε να δώσουμε και επι ίσοις όροις να απαιτήσουμε. Όχι όμως να ξεχάσουμε. Όλα τα άσχημα και δύσκολα περιστατικά που έχουν συμβεί στις ζωές μας, χωρισμοί, πουστιές, απώλειες, αχαριστία, πόνος, εκνευρισμός (όπως ακριβώς και τα όμορφα) ήταν ένα τεράστιο μάθημα. Όσο και αν δεν το καταλαβαίνεις με τη μια όλα έχουν κάτι καλό να προσφέρουν. Και οι άνθρωποι που φαινομενικά σου έκαναν κακό, είναι στην ουσία ευεργέτες. Κακοπροαίρετοι μεν, ευεργέτες δε. Ο πόνος, η απώλεια, ο φόβος. Όλοι τους μπορούν να γίνουν ευεργέτες αν το επιλέξεις. Μην πετάς πρόσωπα και αναμνήσεις στα σκουπίδια. Μην παραδέχεσαι οτι έχασες χρόνο. Παρατήρησε και μάθε. Ανθρώπινα είναι τα λάθη, ανθρώπινη και η αμάθεια. Θα μεγαλώσεις, θα φθαρείς με τον χρόνο και θα κουραστείς. Θα αγαπήσεις, θα χαρείς, θα πονέσεις. θα κλειστείς, πιθανότατα θα ισοπεδωθείς, θα ηρεμήσεις και στο τέλος θα επιστρέψεις στην αφετηρία. Όλα σε έναν διαρκώς επαναλαμβανόμενο κύκλο. Έναν κύκλο γεμάτο νόημα και σοφία, καλό και κακό, κάτι που θυμίζει Γινγκ Γιανγκ. Μην φοβάσαι έχει τον σκοπό του. Μόνο ένα πράγμα θυμήσου.

Μην ξεχνάς.

Ευτυχία.

Πριν απο περίπου 20 λεπτά ήμουν στην παραλία. Έκανα την απογευματινή μου βόλτα με το ποδήλατο και απολάμβανα τον πεντακάθαρο ηλιόλουστο ουρανό. Μέχρι που ξαφνικά κάτι με βάρεσε πολύ δυνατά στο κεφάλι. Όχι μην ανησυχείς, δεν έπεσα πάνω σε κανέναν κάδο, ούτε χτύπησα σε κάποιο δέντρο. Για την ακρίβεια αυτό το χτύπημα δεν ήταν ούτε καν φυσικό και επίπονο. Αντιθέτως θα έλεγα πως ήταν το πιο όμορφο χτύπημα που έχω νιώσει. Ήταν μια γροθιά όμορφων συναισθημάτων. Μια γροθιά ευτυχίας. Η πιο δυνατή που μπορείς να δεχτείς. Το περίεργο πράγμα είναι πως δεν χρειάστηκε να παω γυρεύοντας για να την φάω. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά. Αρκεί μια όμορφη ανάμνηση, μια όμορφη εικόνα. Και όλα έρχονται στο φως...

Καθώς λοιπόν τα πόδια μου συνέχιζαν την μηχανική τους κίνηση στο πετάλι και τα χέρια μου κρατούσαν σφιχτά το τιμόνι τα μάτια μου δεν άντεξαν και γύρισαν προς τον ουρανό. Και εκείνη τη στιγμή όλο το σύστημα παρέλυσε. Δεν μπορούσα να κρατήσω τον έλεγχο. Αλλά δεν τρόμαξα, ούτε αγχώθηκα. Όλα ξαφνικά απέκτησαν μια ευλαβική αρμονία. Όλα απέκτησαν νόημα. Ο ήλιος, τα σύννεφα, η θάλασσα, οι άνθρωποι που περπατούν εδώ κι εκεί, τα καραβάκια. Όλα κολούσαν. Ένα φυσικό εικαστικό αριστούργημα.

Για μια στιγμή επανήλθα και κατάφερα να φτάσω μέχρι την άκρη του δρόμου όπου και κάθησα για λίγο να παρακολουθήσω αυτόν τον μοναδικό πίνακα ζωής. Η εικόνα είχε τόσα πολλά να πει. Τόσα πολλά να δώσει. Περισσότερα απο όσα μαρτυράει και η ίδια η ανθρώπινη γλώσσα. Για μια στιγμή ένιωσα οτι είδα μια μικρή ιστορία να διαδραματίζεται στην μέση του ουρανού. Μια ιστορία όμορφων αναμνήσεων. Αναμνήσεων που διαδραματίζονται σχεδόν σε όλο το φάσμα της καθημερινής ζωής. Το ''Μου 'λειψες'' ενός χαμένου φίλου, το ''Ευχαριστώ'' ενός καθημερινού ανθρώπου, το δάκρυ μιας ευτυχισμένης μάνας, το χαμόγελο ως αποτέλεσμα μιας γλυκιάς πράξης, το ''Σ'αγαπώ'' μιας ερωτευμένης κοπέλας...

Το μυαλό μου δεν μπορούσε να χωρέσει άλλα. Το μόνο που ήξερα ήταν οτι ένιωθα χαρούμενος, χωρίς απαραίτητα κάποιον συγκεκριμένο λόγο, αλλά σίγουρα εξαιτίας μιας πληθώρας μικρών καθημερινών γεγονότων. Η έκρηξη συναισθημάτων πέρασε. Ανέβηκα στο ποδήλατο και γύρισα να γράψω. Η αγάπη νίκησε σήμερα.

Η ηρεμία φέρνει ευτυχία. 

Και η ευτυχία δίνει νόημα.

Βρες το δικό σου.

Ο Ονειροπόλος.

Με μια κιθάρα στον ώμο
Και ένα τραγούδι στα χείλη
Θα τριγυρνάω αιώνες
Μέσα στον κόσμο να βρώ

Λίγη αγάπη να διώξει
Μια για πάντα τον πόνο
Και να εξορίσει για λίγο
Της μοναξιάς το θεριό

Μα θέλω μόνο μια χάρη
Απο εσένα ζωή
Δως μου και πάλι τον ήλιο
Το φως του κάθε πρωί

Μα θέλω μόνο μια χάρη
Απο εσένα ζωή
Δως μου ξανά μελωδία
Και μια γλυκιά μουσική

Να τραγουδάω σ'ανθρώπους
Που πάλι μείνανε μόνοι
Λόγια αγάπης και ελπίδας
Να τους κρατούν συντροφιά

Να τους προσφέρω αγάπη
Όμοια με εκείνη που βρήκα
Μες στης βροχής την αγκάλη
Μια νύχτα, μόνος, παλιά

Μα θέλω άλλη μια χάρη
Απο εσένα ζωή
Να μου θυμίζεις δυο λόγια
Που χρόνια πριν είχα δει.

Μα θέλω άλλη μια χάρη
Απο εσένα ζωή
Να μου θυμίζεις δυο λόγια
Ενός αθώου ποιητή.

Η ομορφιά μας μου είπε
Είναι κρυμμένη στα βάθη
Μιας ψυχής κουρασμένης
Και βουτηγμένης στα λάθη

Η ομορφιά μας μου είπε
Είναι αυτή που ζεσταίνει
Την λένε αλλιώς και αγάπη
Και την ψυχή ανασταίνει.

Η Ανατολή.

Εκεί στην ανατολή.
Όπου ο ήλιος δεν ανατέλει πιά.

Ματωμένα χέρια βάφουν τον ουρανό με το χρώμα της ζωής και του θανάτου. Μιάς ζωής που χαραμίστηκε στο όνομα ενός ανύπαρκτου θεού και ενός θανάτου που δεν έπαψε ποτέ να επαναλαμβάνεται.

Και ο ήλιος χάθηκε ξαφνικά. Πίσω απο την απύθμενη ανθρώπινη πλάνη. Πίσω απο την δογματολογία και την εξαπάτηση.
Οι άνθρωποι χάθηκαν. Χάσανε τη γή, τους απογόνους, τη ζωή.
Μα πάνω απ'όλα χάσανε τις αξίες. Το μέλλον. Την αθωότητα.
Όλοι θυσιάστηκαν στον βωμό της εξουσίας. Και κατέληξαν έρμαια της ίδιας τους της άγνοιας.

Και πλεόν ο ήλιος παρακολουθεί απο τη δύση. Σε ενα λεπτό μεταλλικό κουτί 49 ιντσών.
Αγορασμένο σε τιμή ευκαιρίας.
Τα παιδικά γέλια δεν ακούγονται πλεόν στις αλάνες που κάποτε έπαιζε.
Οι αγορές και οι πλατείες αδειάσανε. Πλέον μόνο η σκόνη και ο καπνός κυβερνούν τον τόπο του.

Για μια στιγμή ο ήλιος δάκρυσε. Έκλεισε το κουτί, άνοιξε την πόρτα και άφησε τα κλειδιά στη σελήνη.

''Δεν ξαναπατάω στον τόπο ετούτο'' αναφώνησε.
''Η νύχτα πλέον κυβερνά τον κόσμο μου''.