Οι ψυχές.

Και αυτός καθόταν εκεί.
Μόνος.

Γύρω γύρω θάνατος.
Πόνος.

Το τέλος αυτού του ταξιδιού που λέγεται ζωή ήρθε. Κάτι άλλο άγνωστο ερχόταν να διεκδικήσει τις ψυχές των δυστυχισμένων αυτών ανθρώπων. Φορεία δεξιά και αριστερά, γιατροί, συγγενείς, κρεββάτια, μάσκες, φωνές, ταραχή.

Και τότε τον είδα, καθόταν αγέρωχος πάνω στο κρεβάτι. Κοιτούσε έξω απο το παράθυρο. Δεν άκουγε, δεν πονούσε, δεν κοιτούσε γύρω του. Απλά καθόταν. Πιθανότατα να φοβόταν. Πιθανότατα όχι. Πιθανότατα να σκεφτόταν το παρελθόν. Το παρόν. Το μέλλον. Σκέψεις, ατελείωτες σκέψεις μου περνούσαν απο το κεφάλι. Μέχρι που κατάλαβα.


Λοιπόν, τι κι αν τελειώνει κάποτε η υλική ζωή. Ο κόσμος δεν τελειώνει. Είμαστε πνεύματα. Ανακυκλωνόμαστε. Κάποτε ίσως και να ξανασυναντηθούμε, ίσως να μην συναντηθούμε και ποτέ ξανά. Τουλάχιστον όχι σε υλική μορφή. Όμως ενωθήκαμε, πάει και τελείωσε. Πλέον νιώθουμε ο ένας την παρουσιά του άλλου. Ακούμε την ψυχή να μιλάει. Το ξέρω, δεν υπάρχουν αποδείξεις για όλα αυτά. Αλλά έιναι ο μόνος τρόπος να έχει ο κόσμος μια συνοχή. Έναν σκοπό. Είναι ο μόνος τρόπος να ολοκληρωθεί ο κύκλος της ζωής. Αλλιώς η ζωή και όλα όσα φέρνει, είναι απλά μια γραμή που τείνει στο άπειρο. Τίποτα παραπάνω. Κανένας σκοπός, καμία λογική, κανένα ενδιαφέρον. Όμως είμαι σίγουρος, δεν γίνεται αλλιώς, εμείς διέπουμε το σύμπαν. Δημιουργούμε τα αστέρια, τους πλανήτες. Τις θάλασσες, τον αέρα, το έδαφος. Προκαλούμε μεγάλες εκρήξεις που δημιουργούν γαλαξίες και καταστρέφουμε ήλιους σαν να είναι μυρμήγκια. Δημιουργούμε τους νόμους της φυσικής και τους καταστρέφουμε ανα πάσα στιγμή. Προκαλούμε ασθένεις που σκοτώνουν και γεννούμε νόμους που γεννούν ζωή. Οι ψυχές. Αθάνατες. Ανίκητες. Παντοτινές.

Τον κοιτάξα για λίγο και χαμογέλασα. Με κοίταξε κι αυτός. Δεν κατάλαβε. Η τουλάχιστον έτσι νομίζω. Μετά απο λίγο γύρισε το κεφάλι και ξάπλωσε.

"Μην φοβάσαι ότι και να συμβεί, θα ξανασυναντηθούμε".

Hope.

My body is bruised
From a hundred years of slavery
My soul abused
By an endless cry for bravery.

I'm dead within
So tired of living hopelessly
Too weak to win
My life's one need for honesty.

But there again
I choose my way of loneliness
And you my friend
Will be my guide through nothingness.

I wish our love
Delete the past that's haunting me
Hope it's enough
To raise the truth of hope in me.

Τα Τραπουλόχαρτα.

Τελικά η ζωή πάντα έχει έναν παράξενο τρόπο να σου τα γαμάει πάνω που νομίζεις οτι έχεις ορθοποδήσει. Πάνω που νομίζεις πως κάποια πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και ''τα καλύτερα έρχονται'' έρχεται ξανά η καταστροφή. Οι τομείς και τα γεγονότα αυτής της μικρής αλλά τρομακτικής ζωής είναι σαν έναν πύργο απο τραπουλόχαρτα, αρκεί μόνο μια άτυχη κίνηση για να τον γκρεμίσει. Πριν καλά καλά το καταλάβεις δημιουργείται μια αλυσιδωτή αντίδραση που προκαλέι ανεπανόρθωτη ζημιά. Και εξαπλώνεται γρήγορα σαν αρρώστια. Σαν αρρώστια του μυαλού. Που κομμάτι κομμάτι αποσυνθέτει κάθε σκέψη και κάθε συναίσθημα. Κάθε ευαισθησία και κάθε ελπίδα. Υπάρχει άραγε κάποια θεραπεία σε αυτή την αρρώστια; Υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσεις την κατρακύλα; Και αν ναι ποίος είναι αυτός; Αυτό αναζητούν καλλιτέχνες και φιλόσοφοι ανα τους αιώνες και ακόμα δεν έχουν καταφέρει να δώσουν μια σαφή απάντηση. Αφού δεν το βρήκαν τόσοι γιατί να το βρούμε εμείς; Και πιο συγκεκριμένα, γιατί εγώ;

Εδώ και πολύ καιρό νιώθω έτσι. Το ξέρω πως το να γράφω τόσο απαισιόδοξες σκέψεις σε ένα μπλογκ που υποτίθεται δημιούργησα με σκοπό την αποκατάσταση της ελπίδας και την ανάγκη μου για δημιουργικό προβληματισμό δεν είναι σωστό. Όμως έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν θα κάτσω βέβαια να αναφερθώ στους προσωπικούς μου λόγους αλλά θα σταθώ στο πρόβλημα της θλίψης, του θυμού και της αβεβαιότητας αυτό καθ'αυτό. Ίσως αυτό απο μόνο του να αποτελέσει έναν δημιουργικό προβληματισμό τόσο για μένα όσο και για σένα που το διαβάζεις. Δεν περιμένω να βρώ λύσεις εξ' ουρανού, ούτε γράφω για να πουλήσω ελπίδα σε κάποιον αλλά τουλάχιστον να δώσω μια παρηγοριά. Τόσο σε εσενα όσο και σε εμένα. Μόνο όταν γράφω μπορώ να είμαι αντικειμενικός και να βλέπω το πρόβλημα ως πρόβλημα.

Έχω παρατηρήσει λοιπόν, πως πολλοί άνθρωποι για μεγάλες περιόδους της ζωής τους ζούν δυστυχισμένοι. Αν και δεν είναι μόνοι επιλέγουν τη μοναχικότητα και την απομόνωση απο τον έξω κόσμο σαν καταφύγιο απο την θλίψη και τον θυμό τους. Νομίζουν πως με το να αποκτήσουν προσωπικό χώρο θα βρούν τον εαυτό τους και θα κερδίσουν μια σχετική ψυχική ηρεμία ώστε να οργανωθούν καλύτερα. Ειλικρινά στην φάση που βρίσκομαι δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ με αυτήν την πρακτική αλλά σίγουρα την εφαρμόζω. Πολύ συχνά προτιμώ να μένω μόνος χωρίς να κάνω τίποτα κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο. Με βρίσκω να περπατάω στον δρόμο με μόνη συντροφιά τα ακουστικά μου και σχεδόν ξεχνάω τον κόσμο που περπατάει γύρω μου. Ακόμα και όταν έχω συντροφιά προτιμώ τα ακουστικά μου. Δεν βγαίνω πολύ, δεν μιλάω πολύ, δεν δρώ πολύ. Όταν κάθομαι τελικά στην ησυχία μου και σκέφτομαι να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό καταλήγω να μην έχω όρεξη να κάνω ούτε αυτό. Δεν το κάνω επίτηδες, ειλικρινά προσπαθώ να κάνω πράγματα να φεύγει το μυαλό μου. Πόσες φορές σκέφτομαι να γράψω κάτι στο μπλογκ αλλά απλά δεν μου βγαίνει. Να παίξω κιθάρα. Να διαβάσω ένα βιβλίο. Κάτι. Οτιδήποτε. Το συμπέρασμα είναι ένα. Ίσως τελικά η μοναξιά να σε επιλέγει και όχι το αντίθετο. Ίσως η ζωή να σου μαθαίνει κάτι μέσα απο αύτο. Κάτι για τον εαυτό σου και κάτι για τους γύρω σου. Ίσως όλα να είναι μια δοκιμασία. Μια δοκιμασία που αν την περάσεις βγαίνεις πιο δυνατός και πιο αναζοωγονημένος. Υπολογιστές είμαστε. Λογικό είναι να χρειαζόμαστε μια επανεκκίνηση που και που, θα μου πείς (και ναι μου έχουν κάνει τέτοια παρομοίωση!). Όμως ακόμα και οι υπολογιστές καμιά φορά, παρά την δύναμη την ανθεκτικότητά τους κάποια στιγμή χαλάνε. Καίγονται.

Σίγουρα όλοι περνάμε τις φάσεις μας υποθέτω. Σίγουρα υπάρχει στη ζωή ο πόνος, όπως υπάρχει και η ευτυχία, η αγάπη και η ελπίδα. Πρέπει να μάθεις να ζείς μαζί του. Να τον ελέγχεις. Αλλά αυτή η αδράνεια πως σταματάει; Πίστεψε με δεν μου αρέσει να κλαψουρίζω. Καθόλου. Για την ακρίβεια με εκνευρίζουν οι κλαψιάρηδες. Με εκνευρίζει να βλέπω ανθρώπους να παραιτούνται και να καταριούνται τη ζωή τους. Φαντάζεσαι λοιπόν τον εκνευρισμό μου αυτή τη στιγμή. Αλλά δεν ξέρω τι να πώ και τι να κάνω. Και όχι μόνο για την δική μου περίπτωση, αλλά γενικά για αυτό το συναίσθημα όταν καλούμαι να βοηθήσω κάποιον συνάνθρωπό μου που περνάει δύσκολα. Το θέμα λοιπόν δεν είναι τόσο φιλοσοφικό όσο πρακτικό. Πώς διαχειρίζεσαι την πίεση και τον θυμό σου χωρίς να πέσεις σε κατάθλιψη ή να σπάσεις κάποιον τοίχο; (Η ακόμα χειρότερα χωρίς να σπάσεις τα μούτρα κάποιου που θα σε φτάσει στα όρια σου).

Το μόνο συμπέρασμα που μπορώ να βγάλω απο όλον αυτόν τον εσωτερικό μονόλογο είναι πως δεν μπορείς να ελπίζεις σε κάποια αλλαγή χωρίς πρώτα να έχεις πάρει την κατάσταση στα χέρια σου. Δεν μπορείς να υπολογίζεις σε κάποιο όφελος χωρίς πρώτα να έχεις επενδύσει χρόνο και ενέργεια. Ίσως ένα καλό πρώτο βήμα είναι να σταματήσεις να παίζεις με τραπουλόχαρτα.

Η δικιά μου Ιθάκη.

Πολλές φορές όταν η ζωή μου φαίνεται παράδοξη και παράξενη προσπαθώ να βρώ έναν τρόπο να την ερμηνεύσω. Συνήθως ανατρέχω στους μύθους και στην ιστορία, μετά αναζητώ απαντήσεις στην τέχνη, αλλά τελικά τα μόνα που μπορούν να λύσουν κάθε απορία με σαφήνεια είναι τα ομηρικά έπη. Τα ομηρικά έπη, αν κάτσει κανείς και τα μελετήσει σε βάθος, ήταν, είναι και θα είναι επίκαιρα και διαχρονικά. Είναι οι πρώτες και πιο ουσιαστικές ψυχολογικές και κοινωνιολογικές μελέτες πάνω στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και συναισθήματα.

Απο τη μία η Ιλιάδα μελετάει τις σκοτεινές πτυχές των ανθρώπινων συναισθηματικών εμπειριών, τη ζήλεια, το φθόνο, το μίσος, την εκδίκηση, το πάθος και την τιμωρία. Απο την άλλη η Οδύσσεια μελετάει σε βάθος ένα και μόνο συναίσθημα πάνω και στο οποίο βασίζεται, τη νοσταλγία. Την νοσταλγία για αγάπη, για επαφή, για ασφάλεια, για έρωτα. Μια νοσταλγία η οποία δεν χορταίνει με τίποτα. Και ναι λοιπόν ο πόλεμος τελείωσε. Έπειτα απο 10 χρόνια σκληρής μάχης ο εχθρός ηττήθηκε και η πόλη του βρίσκεται στα πόδια σου. Γκρεμισμένη και καμμένη. Τα λάφυρα της στα χέρια σου και η ζωή μπροστά σου. Μια ζωή για να ζήσεις ειρηνικά και ήρεμα μέχρι το τέλος των ημερών σου. Τι γίνεται όμως όταν παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής; Φουρτουνιασμένες θάλασσες και θυμωμένοι θεοί σου κλείνουν τον δρόμο για τις πύλες του επίγειου παραδείσου. Τις πύλες της Ιθάκης σου. Και εσύ μετά απο 10 χρόνια σκληρής και ακατάπαυστης μάχης καταλήγεις να πάλευεις με τα κύματα για τη ζωή σου. Βέβαια ακόμα και αν ξεφύγεις απο τα κύματα και τα θαλάσια τέρατα, τους κύκλωπες και τις δοκιμασίες των θεών, ο κόσμος είναι γεμάτος απο οφθαλμαπάτες και πλάνες. Την Ωγυγία το νησί της Καλυψώς, το νησί των Φαιάκων και τη γή των λωτοφάγων. Τις σειρήνες του αιγαίου και το νησί της Κίρκης. Οι πειρασμοί πολλοί και  ο δρόμος ανύπαρκτος. Όμως ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η Ιθάκη υπάρχει και βρίσκεται κάπου χαμένη στην ομίχλη.

 Μπορεί τα πράγματα πολλές φορές να μοιάζουν θολά και να απαιτούν χρόνο για να φανερωθούν, όμως η ελπίδα δεν σβήνει ποτέ. Και στην τελική, μετά απο όλο τον πόνο και την αμφιβολία το μόνο πράγμα που μένει είναι αυτή η νοσταλγία για κάτι καλό και όμορφο. Σύμφωνα με την ιστορία ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις που βρίσκεσαι βέβαια. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν έφτασες στην Ιθάκη ή αν έπεσες θύμα κάποιας παγίδας και πάλι. Γιατί ο προορισμός είναι τόσο υπέροχος για να είναι αληθινός. Όμως σε αυτή τη ζωή όλα είναι δυνατά. Και που ξέρεις μπορεί τελικά να είσαι πιο τυχερός απο τον κακομοίρη Οδυσσέα, ίσως η ζωή να σου επιφυλάσσει λιγότερα βάσανα και δυστυχίες. Ίσως η δικιά σου Ιθάκη να μην είναι τόσο μακριά...

Σαν σήμερα, όπως τότε.

Σαν σήμερα το 1945 στο Ραιχσταγκ του Βερολίνου ηττήθηκε ο ναζισμός απο τους σοβιετικούς στρατιώτες, σαν σήμερα σηκώθηκε το βαρύ πέπλο του πολέμου και του φασισμού απο την ανθρωπότητα... Και σήμερα, 69 χρόνια μετά, μετά απο τόσες θυσίες και τόσο αίμα που χύθηκε, ο φασισμός αναδύεται ξανά και ξανά σε κάθε γωνιά του πλανήτη... Οι κοινωνίες μας εξακολουθούν να είναι απρόσωπες, υποκριτικές, αυτοκαταστροφικές και σκληρές. Επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη σε έναν φαύλο κύκλο, υπο την συνοδεία εκτομμυρίων επεφημιών. Τόσο ανίκανα και ανόητα πλάσματα είμαστε τέλος πάντων; Τόσο άσκοπος και αηδιαστικός είναι ο κόσμος μας; Ώρες ώρες πραγματικά αναρωτιέμαι αν όντως έχει νόημα το ταξίδι της ζωής ή αν απλά είναι ένα στάδιο που πρέπει να περάσουμε για να προκριθούμε σε κάτι καλύτερο... Ένα μόνο είναι σίγουρο, αν συνεχίσουμε να είμαστε τόσο καθάρματα ο ένας απέναντι στον άλλον και εξακολουθήσουμε να βάζουμε την εξουσία και το χρήμα πάνω απο τις ανθρώπινες ζωές (που θα συνεχίσουμε ό,τι κι αν πω εγώ ή ο οποισδήποτε άλλος), τότε η αυτοκαταστροφική μας μανία δεν θα αργήσει να μας καταπιεί. Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει απο μόνη της. Κοίταξε την καλά, ίσως κάπου εκεί μέσα να βρίσκεσαι εσύ κι εγώ, οι γονείς και τα παιδιά μας.